ΜΑΡΙΑ ΜΑΡΚΕΣΙΝΗ: Η Κεφαλονίτισσα που παίζει ελληνική τζαζ στη χώρα της τουλίπας

 

Ε

νας έρωτας κρυφός και ένας φανερός, ένα νησί με περίεργα vibes και ένα ατύχημα με αίσιο τέλος αποτέλεσαν τις αναγκαίες και ικανές συνθήκες ώστε η Μαρία Μαρκεσίνη να στραφεί στην τζαζ. Μόνιμη κάτοικος Ολλανδίας πλέον, εγκατέλειψε την Ελλάδα χρόνια πριν από την κρίση. Δουλεύει πολύ, τραγουδά πολύ και ενίοτε σκέπτεται αν τελικά της λείπει ο ελληνικός τρόπος ζωής ή όχι.
Με τρία προσωπικά άλμπουμ στο ενεργητικό της και δεκάδες εμφανίσεις ανά τον κόσμο, η Μαρία Μαρκεσίνη δείχνει να πατάει γερά στα πόδια της κάνοντας αυτό που αγαπά. «Με την τζαζ είχα από μικρή μια περίεργη σχέση» λέει. «Γεννήθηκα και μεγάλωσα στην Κεφαλλονιά. Στο σπίτι μου δεν υπήρχε τηλεόραση, μόνο μουσική.
Και μάλιστα κλασική, εφόσον αυτήν άκουγαν οι δικοί μου. Ραδιόφωνο υπήρχε, ακουγόταν όμως μόνο το Γ' Πρόγραμμα. Αρα, όπως καταλαβαίνεις, όλα στρέφονταν γύρω από την κλασική. Την τζαζ την άκουσα μικρή και με τράβηξε, είναι η αλήθεια. Αλλά ως εκεί. Ηταν ένα κρυφό πάθος, μια ερωμένη. Από τη στιγμή που έκανα πιάνο και όλοι έλεγαν ότι έχω ταλέντο σε αυτό που κάνω, δεν υπήρχε χώρος για την τζαζ. Από την άλλη, πρέπει να συμπληρώσω ότι, μεγαλώνοντας σε ένα τέτοιο περιβάλλον, δεν είχα ακούσει άλλου είδους μουσική. Μέχρι καντάδες και μαντολινάτες. Βρέθηκα κάποια στιγμή να μην ξέρω τι ακούει ο κόσμος. Τώρα μου φαίνεται σαν δικτατορία».
Κάποια στιγμή όμως όλες οι δικτατορίες πέφτουν. Ετσι συνέβη και στην περίπτωση της Μαρίας Μαρκεσίνη. Ηρθε στην Αθήνα για να συνεχίσει τις μουσικές σπουδές της. Ολοι της έλεγαν να μην αφήσει την κλασική μουσική, επειδή είχε ταλέντο. Και τότε τη χτύπησαν τα βέλη του έρωτα: «Ερωτεύτηκα έναν Ολλανδό και έφυγα από την Ελλάδα».
Το 1988 ξεκίνησε σπουδές στη Μουσική Ακαδημία του Ρότερνταμ, απ' όπου πήρε δίπλωμα σολίστ πιάνου το 1993. Το 1994 έκανε μεταπτυχιακό στη Βασιλική Ακαδημία των Βρυξελλών. Και εκεί ξανασυναντήθηκε με την τζαζ. «Ενιωθα ζήλια και θαυμασμό ταυτόχρονα όταν έβλεπα τους συμφοιτητές μου να ασχολούνται με την τζαζ, εφόσον τη σπούδαζαν. Και έτσι βρέθηκα την ημέρα να ακούω κλασική μουσική και το βράδυ τζαζ». Κάτι σαν Δρ Τζέκιλ και Μίστερ Χάιντ; «Μπορείς να το πεις και έτσι».
Η θεά Τύχη όμως είχε άλλα σχέδια για τη Μαρία Μαρκεσίνη. Ενα ατύχημα θα την οδηγούσε όχι μόνο στην τζαζ αλλά και στο τραγούδι. Εξαιτίας μιας θλάσης στο χέρι αναγκάστηκε να ακυρώσει ένα ρεσιτάλ. Πήγε όμως εκεί ως θεατής. Οι διοργανωτές τής ζήτησαν να ανεβεί στη σκηνή και να πει δυο λόγια στο κοινό που είχε έρθει γι' αυτήν. Και εκείνη ρώτησε τους θεατές αν ήθελαν να τους τραγουδήσει κάτι, επειδή, συμπλήρωσε αστειευόμενη, αν δεν γινόταν καλά θα άφηνε το πιάνο για το τραγούδι. Και τραγούδησε το «Κάπου υπάρχει η αγάπη μου» του Μάνου Χατζιδάκι. Αυτό ήταν. Επανερχόμενη στη Μουσική Ακαδημία του Ρότερνταμ, σπούδασε τζαζ φωνητική και από το 2004 μοιράζει τις εμφανίσεις της ανάμεσα σε ρεσιτάλ πιάνου και στο τζαζ τραγούδι.
«Δοκίμαζα ήχους»
Η Μαρία Μαρκεσίνη μάς αποκαλύπτει και ένα μυστικό: παρ' ότι οι γονείς της την προετοίμαζαν για καριέρα πιανίστριας κλασικής μουσικής, εκείνη, όταν ήταν πιτσιρίκα και έτρεχε στους λόφους και στα βράχια της Κεφαλλονιάς, δοκίμαζε τη φωνή της ή, όπως λέει η ίδια, «δοκίμαζα ήχους».
Τον Νοέμβριο του 2005, μαζί με το Yurriaan Berger Quartet, συνεργάστηκε με τον Μίμη Πλέσσα. Εδωσαν δύο μουσικές παραστάσεις στο Ωδείο του Νάκα και μία στον «Ζυγό», ενώ η Μαρκεσίνη συμμετείχε στην παράσταση του συνθέτη στο πλαίσιο της Πολιτιστικής Πρωτεύουσας της Πάτρας, τον Αύγουστο του 2006, με τίτλο «We Greeks have a word for music... Μουσική».
Λίγο αργότερα, με τη σύμπραξη δύο από τα γνωστότερα τζαζ συγκροτήματα της Ολλανδίας, των Bart De Win & the Vaste Mannen και των Jurriaan Berger Quartet, η Μαρία Μαρκεσίνη διασκεύασε μελωδίες του Πλέσσα πάνω σε τζαζ και world φόρμες, ερμηνευμένες στην αγγλική, στη γαλλική και στην ελληνική γλώσσα. Το CD, με τίτλο «Maria Markesini - The Mimis Plessas' songbook - 12 sketches», κυκλοφόρησε στην Ελλάδα και στην Ολλανδία.
Εκτός από δώδεκα γνωστές ή λιγότερο γνωστές συνθέσεις του Μίμη Πλέσσα, η ελληνική έκδοση περιέχει επίσης, ως bonus track, «Το άγαλμα», από ζωντανή ηχογράφηση στην αίθουσα συναυλιών του Ωδείου Φίλιππος Νάκας, που πραγματοποιήθηκε τον Δεκέμβριο του 2005. Το 2009 κυκλοφόρησε στην Ολλανδία το δεύτερο CD της Μαρκεσίνη με τίτλο «Kosmo», ενώ η τελευταία της δουλειά, «Cinemapassionata», με τη συμμετοχή της Φιλαρμονικής Ορχήστρας της Πράγας, περιλαμβάνει μεταξύ άλλων και μια διασκευή στα «Παιδιά του Πειραιά» του Μάνου Χατζιδάκι.

«Υποστηρίζω φανατικά την ελληνικότητά μου»
Η Μαρία Μαρκεσίνη ζει και δημιουργεί στο εξωτερικό. Της αρέσει, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν αντιμετωπίζει προβλήματα. Ειδικά τώρα που η Ελλάδα βρίσκεται στη δίνη του κυκλώνα. «Είναι ανυπόφορο να είσαι δακτυλοδειχτούμενος» λέει. «Ολοι έχουν να πουν κάτι αρνητικό για την Ελλάδα και τους Ελληνες. Κάτι του στυλ "οι Ελληνες είναι τεμπέληδες και να φύγουν από το ευρώ" ή ότι "δεν πληρώνουν φόρους". Εγώ ποτέ δεν έκρυψα ότι είμαι Ελληνίδα. Στην αρχή της κρίσης ο μάνατζέρ μου με συμβούλευσε ότι θα ήταν καλό για την καριέρα μου να μην επενδύω στην καταγωγή μου. Να την κρύβω επειδή μπορεί να μου κάνει κακό. Και το έκανα. Τότε όμως επαναστάτησε ο άντρας μου, που είναι Ολλανδός, με το σκεπτικό ότι ο καθένας μας έχει μια πατρίδα και την υποστηρίζει όταν εκείνη το έχει ανάγκη. Οπότε υποστηρίζω φανατικά την ελληνικότητά μου».
Παράλληλα υποστηρίζει και τη σκληρή δουλειά. «Δουλεύω 12-14 ώρες την ημέρα. Στη Βόρεια Ευρώπη όλοι δουλεύουν πολύ σκληρά. Δουλεύουμε για να μη μας πιάνει μελαγχολία. Ενώ στην Ελλάδα είναι διαφορετικά: είναι ο ήλιος, είναι η κοινωνικότητα των ανθρώπων. Εχεις τόσα πράγματα να κάνεις... Αλλά για να κάνεις καριέρα στη μουσική θέλει πολλή δουλειά. Και όσοι υποστηρίζουν ότι η ελληνική γλώσσα δεν βοηθά την καριέρα στο εξωτερικό, ας δουν τα φάντο της Πορτογαλίας, τα βραζιλιάνικα τραγούδια, τα φλαμένκο κ.ο.κ. Εκείνοι κάτι κάνουν καλά και εμείς κάτι δεν κάνουμε».

 http://www.dete.gr/news.php?article_id=111614