Ο ΔΗΜΟΣ ΠΥΛΑΡΕΩΝ ΤΙΜΗΣΕ ΤΟΝ ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΜΠΕΡΔΕΜΠΕ.

Στην αίθουσα του πολιτιστικού κέντρου Πυλάρου, έγινε χθες υπό την αιγίδα του Δήμου Πυλαρέων, εκδήλωση αφιερωμένη στη μνήμη του Αποστόλη Μπερδεμπέ.

Ο Αποστόλης Μπερδεμπές στα φοιτητικά του χρόνια.Ο Αποστόλης Μπερδεμπές, γεννήθηκε το 1948 στην Αθήνα. Εκεί τελείωσε την βασική του εκπαίδευση. Εργάστηκε για ένα χρονικό διάστημα ως δημοσιογράφος, ώσπου έφυγε στην Αμερική ( Ν. Υόρκη ) όπου σπούδασε Κοινωνιολογία.

Ο Δήμαρχος Πυλάρου, Μάρκος Κοτσιλίνης.

Έλαβε ενεργό συμμετοχή στον αντιδικτατορικό αγώνα, μέσα από τον εκεί φοιτητικό σύλλογο και τις ομογενειακές οργανώσεις.
Ο βουλευτής Κεφαλονιάς και Ιθάκης, Σπύρος Μοσχόπουλος.

Συμμετείχε στα γυρίσματα της ταινίας του Ζυλ Ντασέν << Δοκιμή>>, με τον Μίκη Θεοδωράκη και την Μελίνα Μερκούρη, καθώς επίσης και στην χορωδία που ίδρυσε ο Μίκης, στη Ν. Υόρκη. Το 1979 έφυγε πρόωρα από τη ζωή σε ηλικία 31 ετών.
Κατάμεστη η αίθουσα του Πολιτιστικού κέντρου.

Την εκδήλωση παρουσίασε ο συμφοιτητής και σύντροφός του, στους αγώνες στην Αμερική Σπύρος Μαγουλάς.

Ο νομάρχης Κεφαλονιάς και Ιθάκης, Διονύσης Γεωργάτος.

Ο Δήμαρχος Πυλαρέων, Μάρκος Κοτσιλίνης, αναφέρθηκε στις προσωπικές εμπειρίες που είχε με τον Αποστόλη, μετά την μεταπολίτευση και τις συζητήσεις που έκαναν, τα καλοκαιρινά βράδια στα Μακρυώτικα για την ίδρυση του μορφωτικού συλλόγου Πυλάρου και τις πολιτικές εξελίξεις της εποχής.
Ο Σπύρος Μαγουλάς, παρουσιάζει την εκδήλωση.
Στην εκδήλωση παραβρέθηκαν, ο βουλευτής Σπύρος Μοσχόπουλος, ο νομάρχης Διονύσης Γεωργάτος, ο πρώην βουλευτής και υπουργός του ΠΑΣΟΚ, Αλέκος Καλαφάτης, ο πρώην δήμαρχος Λειβαθούς, Διονύσης Μαγουλάς, αντιπροσωπείες των κομμάτων, ΠΑΣΟΚ, ΚΚΕ και ΣΥΡΙΖΑ, οι αδελφές του και τα ανήψια του καθώς και πλήθος κόσμου.

ΠΑΛΙΑ ΒΛΑΧΑΤΑ.

Καλύτερη απάντηση στη συκοφαντία είναι η σιωπηλή περιφρόνηση.

Έκπληκτοι οι Έλληνες τηλεθεατές στις 16-11-2009, παραμονή της επετείου του Πολυτεχνείου και του ξεσηκωμού ενάντια στο σκοταδισμό, παρακολούθησαν την κατάπτωση της ελληνικής τηλεόρασης η οποία μέσα από διάφορες πρωινές – μεσημεριανές εκπομπές και δελτία ειδήσεων διέχυσαν σε όλα τα σπίτια τον κιτρινισμό και τη συκοφαντία. Προέβαλλαν χωρίς στοιχεία αλλά με σχόλια, ακόμη και η δημόσια τηλεόραση, το ακραίο συκοφαντικό πρωτοσέλιδο – δημοσίευμα της εφημερίδας «Espresso» η οποία αναπαράγαγε με αυτό μια μεθοδευμένη σκευωρία. Μια σκευωρία που σκοπό έχει να σπιλώσει υπολήψεις και να ζημιώσει πολιτικά και επιχειρηματικά άξιους και ικανούς άντρες. Με τη μέθοδο του «ότι δεν μπορούν να κάψουν το μαυρίζουν» προσπαθούν οι σκοτεινοί αυτοί κύκλοι, μέσα από την ανωνυμία να εκδικηθούν.Αλλά η συκοφαντία είναι η εκδίκηση των άνανδρων και των δειλών. Το ποταπό αυτό μέσο και το ψεύδος δεν έχουν θέση στην πολιτική πάλη ( αλλά ούτε και στον υγιή επιχειρηματικό ανταγωνισμό). Η πολιτική έχει ανώτερο σκοπό να εξυψώσει και να απελευθερώσει τον άνθρωπο και την κοινωνία. Μόνο οι εκμεταλλευτές, οι καταχραστές και τα παράσιτα καταφεύγουν στη μέθοδο αυτή για την αντιμετώπιση των αντιπάλων μέσα από ανώνυμες και ύπουλες διασυνδέσεις. Ας μην νομίζουν όμως ότι είναι κρυμμένοι στο σκοτάδι της ανωνυμίας, οι πολίτες γνωρίζουν καλά τον καθένα και κάθε σκεπτόμενος εξοργίζεται με αυτήν την κατάπτωση. Απορίας άξιο είναι ότι ενώ τα μυθεύματα αυτά υπονοούν δημοτικούς άρχοντες, το αρμόδιο όργανο Δήμων και Κοινοτήτων δεν έχει ακόμη αντιδράσει.Εμείς αντιδρούμε με αυτό το δελτίο τύπου που συντάχθηκε χωρίς να διαφωνούμε με την προτροπή του Ι Έγκελ ότι η καλύτερη απάντηση στη συκοφαντία είναι η σιωπηλή περιφρόνηση.
Ευάγγελος Ευαγγελάτος Παιδίατρος, Πρόεδρος Δ.Σ. Δήμου Λειβαθούς.

Ομοσπονδίασ Επιχειρηματιών Ενοικιαζομένων Δωματίων - Διαμερισμάτων Κεφαλονιάς & Ιθάκης,

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ
Αργοστόλι, 17.11.2009
« Ο.Ε.Ε.Δ.Δ.Κ.Ι.»,Αντώνη Τρίτση 64,Αργοστόλι,Τ.Κ. 28100.
Στη προσπάθεια υποστήριξης του κλάδου εν μέσω οικονομικής κρίσης η Ο.Ε.Ε.Δ.Δ.Κ.Ι. δημιουργεί το δικό της site.
Αρωγός στη προσπάθεια αυτή είναι η ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΚΗ ΕΠΕ του Διονύση Κόμη, σε ανταπόδοση της δικής μας συνεργασίας για τη δημιουργία του site του ΕΒΕΚΙ.
Δικαίωμα συμμετοχής έχουν όλα τα μέλη, των συλλόγων μελών της « Ο.Ε.Ε.Δ.Δ.Κ.Ι.» που έχουν εκδώσει τιμοκαταλόγους 2009 και έχουν άδειες λειτουργίας του ΕΟΤ σε ισχύ. Έγινε ταχυδρομική ή με e-mail αποστολή του εντύπου στους προέδρους των κατά τόπους συλλόγων. Προθεσμία επιστροφής των συμπληρωμένων εντύπων 10.12.2009.
Η συμμετοχή είναι δωρεάν.
Για την Ο.Ε.Ε.Δ.Δ.Κ.Ι.
Υπεύθυνη προγράμματος
Σ. Γιακουμάτου

Α΄ Πανελλήνιο Συνέδριο για τις Προσκυνηματικές Περιηγήσεις

“Τα Επτάνησα ως Πανορθόδοξοι Προσκυνηματικοί Προορισμοί
.Ζάκυνθος, Ιστορία – Παραδόσεις”*
Του πρωτοπρεσβυτέρου Παναγιώτη Καποδίστρια.
Γενικού Αρχιερατικού Επιτρόπου της Μητροπόλεως Ζακύνθου
Μακαριότατε Πάπα και Πατριάρχα Αλεξανδρείας και πάσης Αφρικής κ.κ. Θεόδωρε, Μακαριότατε Αρχιεπίσκοπε Ιουστινιανής και πάσης Κύπρου κ.κ. Χρυσόστομε, Μακαριότατε Αρχιεπίσκοπε Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ.κ. Ιερώνυμε, Άγιοι Εκπρόσωποι της Μεγάλης του Χριστού Εκκλησίας και της Σιωνίτιδος, Πολυσέβαστή μας Χορεία των Ιεραρχών, Σεβαστοί Πατέρες, Εντιμότατοι Άρχοντες, Ελλογιμότατοι Κύριοι Καθηγητές και Σύνεδροι, Κυρίες και Κύριοι,
Κατ’ αρχήν οφείλω χάριτες υιϊκές στον Μακαριότατο Αρχιεπίσκοπο Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ. Ιερώνυμο, ότι, ως Πρόεδρος της Ιεράς Συνόδου, ανέθεσε στην ταπεινότητά μου να παρουσιάσει στο παρόν Συνέδριο το θέμα «Τα Επτάνησα ως Πανορθόδοξοι Προσκυνηματικοί Προορισμοί – Ζάκυνθος, Ιστορία – Παραδόσεις».Πρόκειται για ένα πλατύ, βαθύ και απαιτητικό θέμα, το οποίο αγκαλιάζει έναν ολόκληρο Πολιτισμό (τον Επτανησιακό), εστιάζοντας μάλιστα στην πάλαι ποτέ «Φλωρεντία της Ανατολής», τουτέστιν το νησί μας τη Ζάκυνθο.Περί των ιδιαιτεροτήτων του Επτανησιακού Πολιτισμού έχουν πλείστα όσα γραφεί από σημαίνοντες επιστήμονες, οι οποίοι έχουν δαπανήσει τη ζωή τους στην έρευνα και την καταγραφή των ιστορικών δεδομένων του Ιόνιου χώρου. Τα δεδομένα υπάρχουν, οι θαυμαστικές αναφορές στις ιδιαιτερότητες του τόπου περισσεύουν, οι προγονικές δάφνες πότε μαραίνονται, πότε αναθαρρεύουν, ουδέποτε όμως εκπίπτουν.Τα Επτάνησα δεν αποτελούν μονάχα γεωγραφικό χώρο, αλλά λειτουργούν και ως ιδέα. Ανέκαθεν (και όχι τόσο στις μέρες μας, ως προς την καθημερινή ζωή και πράξη) απετέλεσαν ένα γεωγραφικό σώμα, γνωρίζοντας την αυτή τύχη κάτω από τις ίδιες εξουσίες. Ευνόητο είναι, ότι θα διαμόρφωναν παρόμοια πολιτισμική, θρησκευτική, ιστορική αυτοσυνειδησία, η οποία θα μπορούσε να συνοψισθεί στη φράση, ότι κατέστησαν διαιώνια «δύση της Ανατολής και ανατολή της Δύσης» (1). Τούτο σημαίνει, ότι απετέλεσαν το κατώφλι της συνάντησης της λεγόμενης «καθ’ ημάς Ανατολής» με την ευρωπαϊκή πραγματικότητα. Δυο κόσμοι αλληλοπεριχωρούμενοι βελούδινα στην Ιόνια επικράτεια, δίχως αδιέξοδες εκπλήξεις, μεγαλόστομες εντάσεις ή φοβίες έναντι των ετεροτήτων του Άλλου ή του Ξένου.Αν και τα στοιχεία δεν είναι πολλά για την βυζαντινή εποχή των Εφτά Νησιών, λόγω της απόστασής τους από το πάλαι ποτέ βυζαντινό κέντρο των εξελίξεων, μπορούμε να πούμε ότι είχαν και αυτά τον ρόλο τους ως συναντώμενα από τους πρωταγωνιστές της μεγάλης αυτής περιόδου στη μέση της Μεσόγειας λεκάνης. Πρωτοσυναντώνται ενωμένα τα νησιά (πλην των Κυθήρων, που συνδέονται κυρίως με την Πελοπόννησο έως τη Βενετική Κυριαρχία) ως Ναυτικό Θέμα της Κεφαλληνίας, τον 8ο αιώνα (2). Σπαράγματα έργων τέχνης της αξιομνημόνευτης αυτής περιόδου εδώ κι εκεί στα Νησιά μαρτυρούν τον όσο επηρεασμό από τη Βυζαντινή Τέχνη, την κυρίως εκκλησιαστική. Για παράδειγμα, φθάνουν έως τις μέρες μας βυζαντινά μνημεία στην Παλαιόπολη των Κορφών, στους Παξούς, στο Φισκάρδο της Κεφαλονιάς, στο Μελινάδο, στο Νησί Σχοιναρίου, στον Σκοπό και στο Κάστρο της Ζακύνθου, στον Ποταμό ή στην Παλαιόπολη των Κυθήρων. Η βυζαντινή αγιογράφηση των ναών αυτών και άλλων ανθεί και διαρκεί αρκετά, παράγοντας σημαντικά έργα, παρά το γεγονός ότι εν τω μεταξύ (14ος αιώνα) κυριαρχεί πλέον η Βενετική παρουσία στα Επτάνησα. Τώρα πλέον η επικοινωνία με την Δύση, αλλά και η συνάντηση στα Νησιά πνευματικών ανθρώπων από την αλωμένη Κωνσταντινούπολη, την Κρήτη, την Ήπειρο, την Πελοπόννησο, είναι καθοριστική για την διαμόρφωση της επτανησιακής ιδιαιτερότητας, η οποία δεν εκφράζεται μονάχα στην Τέχνη ή τα Γράμματα, αλλά στην ίδια την ψυχοσύνθεση του λαού των Νησιών, κάτι που ως γονίδιο φθάνει έως τον 21ο αιώνα. Το απλοποιημένο δυτικό Μπαρόκ στην οικοδόμηση ναών, οδήγησε στο λεγόμενο «επτανησιακό μπαρόκ». Παρά το γεγονός, ότι έχουμε σημαντικά έργα αυτής της περιόδου ως προς την τοιχογράφηση εκκλησιών, η υγρασία του Ιόνιου χώρου προξενεί προβλήματα. Τα μεταβυζαντινά έργα ως προς τα Εικονίσματα είναι κάτι περισσότερο από θαυμαστά.Οι Κρήτες ζωγράφοι, δίνοντας νέα πνοή και ανθεκτικά φτερά στη Βυζαντινή Αγιογραφία, παράγουν κορυφαία έργα. Είναι η Εποχή (με κεφαλαίο το έψιλον) των Φιλόθεου Σκούφου, Ηλία Μόσχου, Θεόδωρου Πουλάκη, Αδελφών Τζάνε και αργότερα των Γερόλυμου Πλακωτού ή Πιττόρου, Στέφανου Τζανκαρόλα Κωνσταντίνου Κονταρίνη, Ανδρέα Καραντινού, Λέοντος Λειχούδη, Γεωργίου Χρυσολωρά, Σπυρίδωνος Σπεράντζα, Άγγελου Δημισιάνου, Νικολάου Καλλέργη. Η κράση με την Ιταλική Τέχνη φέρει στο προσκήνιο σημαντικούς δημιουργούς κι έργα σπουδαία: Δοξαράδες (Παναγιώτης και Νικόλαος), Νικόλαος Κουτούζης ο και πρωτοκορυφαίος της επτανησιακής ζωγραφικής, Νικόλαος Καντούνης, Γιαννάκης Κοράης (3).Αξίζει εδώ εμφατικά να τονισθεί η μεγάλη και γονιμότατη επιρροή των Κρητών στην επτανησιακή ιδιοπροσωπία. Μετά την πτώση του Χάνδακα (1669) οι Κρήτες πρόσφυγες μπολιάζουν καλότυχα τους Ιόνιους με ό,τι όμορφο και πρωτοποριακό της εποχής εκείνης ως προς τα Γράμματα και τις Τέχνες. Κατά κύριο λόγο τη Ζάκυνθο (4).Ο φερόμενος πάντως ως Επτανησιακός Πολιτισμός διαμορφώθηκε υπό την λειτουργία και λειτουργικότητα των ορθόδοξων κοινωνιών των Νησιών. Επτανήσιοι κυρίως σπουδάζουν σ’ ελληνικά κολέγια στην Ιταλία, τα οποία φρενάρουν με τον τρόπο τους την διείσδυση των Ρωμαιοκαθολικών στην Ορθόδοξη Ανατολή. Λόγιοι πηγαινοέρχονται στην Δύση, επηρεαζόμενοι από τις νέες ιδέες και τροφοδοτώντας με νέες γνώσεις τα μετόπισθεν, καθείς εφ’ ω ετάχθη. Αναφέρουμε ενδεικτικά τους Ερμόδωρο Λήσταρχο, Μάξιμο Μαργούνιο, Θωμά Φλαγγίνη, Ιωάννη Κωττούνιο, Νικόλαο Κούρτσολα, Θωμάς Διπλοβατάτζη και κατά την περίοδο του νεοελληνικού Διαφωτισμού τους Αντώνιο Κατήφορο, Βικέντιο Δαμοδό, Ευγένιο Βούλγαρι, Νικηφόρο Θεοτόκη, Ηλία Μηνιάτη, Ιωαννίκιο και Σωφρόνιο Λειχούδη και πλείστους άλλους σπουδαίους και αξιομνημόνευτους με πρωτοποριακό έργο (5).Ως προς την Λογοτεχνία, καθοριστική -αν όχι θεμελιακή- είναι η παρουσία του φαινομένου Διονύσιος Σολωμός στην Επτανησιακή Γραμματεία, η οποία επηρεάζει έκτοτε, γονιμοποιητικά την εν γένει Λογοτεχνία των Ελλήνων. Βέβαια και ο Σολωμός δεν προήλθε από παρθενογένεση. Είχε βαθιές ρίζες στην αλληλοπεριχώρηση των Ιονίων με την Κρήτη και την Δύση, αλλά ετούτος ο Παμμέγιστος έχτισε πολύ ψηλά τη φωλιά του κι εκεί πάντα παραμένει δυσθεώρητος για εμάς τους επιγενόμενους (6). Δίπλα του ακριβώς οι αυτάδελφοι ως προς την ποιότητα Ανδρέας Κάλβος και Ούγκος Φώσκολος. Όμως και όσοι Επτανήσιοι ακολουθούν μετά από αυτόν, αφενός μεν υπάρχουν στην παρασκιά του, αφετέρου δε έχουν πολύ ψηλά τον πήχη της Ποιότητας. Γι’ αυτό ακριβώς από τότε μέχρι τις μέρες μας συναντώνται Ιόνιοι Τεχνίτες του Λόγου κορυφαίοι: Γεώργιος Τερτσέτης, Αντώνιος Μάτεσης, Ανδρέα Λασκαράτος, Αριστοτέλης Βαλαωρίτης, Ιωάννης Ζαμπέλιος, Ιάκωβος Πολυλάς, Λορέντζος Μαβίλης, Κωνσταντίνος Θεοτόκης και πολλοί άλλοι (7).Ανάλογα άλματα ποιότητας έχουν διαιώνια κατορθωθεί και σε όλες τις μορφές της Τέχνης (8), με σημαντικότερες εκφράσεις τη Ζωγραφική και τη Μουσική (9).Ως προς τα Εκκλησιαστικά των Επτανήσων στεκόμαστε στους σημαντικότερους σταθμούς του Χριστιανισμού τους: Επί Λατινοκρατίας-Φραγκοκρατίας καταργείται σταδιακά ο Επίσκοπος στα Νησιά και ο θεσμός των Πρωτοπαπάδων (10) είναι αυτός που θα ισχύει πλέον, τον οποίον διατηρεί και η Βενετική Κυριαρχία (11), με κάποια διαλείμματα εκλογής επισκόπων, ανάλογα με τα συμφέροντα της Γαληνοτάτης, παράλληλα με το υφιστάμενο αξίωμα του Λατίνου Επισκόπου. Εννοείται, ότι ακραγγίζουμε το θέμα, επειδή το καθένα από τα νησιά υπήχθη στη Βενετία σε διάφορο χρόνο, οπότε τα εκκλησιαστικά του διαμορφώθηκαν ανάλογα με τις ορέξεις και τα υφιστάμενα πολιτικο-κοινωνικά δεδομένα του συγκεκριμένου τόπου και χρόνου, πολλάκις μες από έριδες και προβλήματα στον τρόπο συνύπαρξης των δύο δογμάτων στα Νησιά. Ορθόδοξο Επίσκοπο απέκτησε η Κέρκυρα το 1799-1800. Το πέρασμα των Ρώσων σηματοδότησε την αποκατάσταση της Ορθοδοξίας. Το Σύνταγμα της Επτανήσου Πολιτείας του 1803 την καθιστά δόγμα επικρατέστερο έναντι της «δεκτής και προστατευομένης» «Καθολικορωμάνας».Η Βρετανική Κυριαρχία του 19ου αιώνα χειραγωγεί τα Επτάνησα στην Ένωση με την Ελλάδα του 1864 με ό,τι θετικό ή και αρνητικό αυτό συνεπάγεται σε όλες τις εκφάνσεις του κοινοτικού βίου των Ιονίων.Ως προς τα Εκκλησιαστικά της περιόδου αυτής, σημαντικός σταθμός είναι το επί αρμοστείας Μαίτλαντ Σύνταγμα του 1817, το οποίο επαναφέρεται ο θεσμός του Επισκόπου σε καθένα από τα Εφτά Νησιά. Σημαντικές προσωπικότητες παρήλασαν ως Μητροπολίτες ή Επίσκοποι και μάλιστα σε πολύ ευαίσθητη περίοδο, δεδομένης της Επανάστασης στην τουρκοκρατούμενη Ελλάδα. Αναφέρουμε μονάχα τον φλογερό Φιλικό Νικόλαο Κοκκίνη τον Ζακύνθου και τον Κεφαλληνίας Σπυρίδωνα Κοντομίχαλο, οι οποίοι μάλιστα καθυστέρησαν, όσο άνθεξαν, την εκκλησιαστική αφομοίωση των Ιονίων από την Εκκλησία της Ελλάδος, μετά την Ένωση (12).Σημαντική είναι η παρουσία των Τριών Αγίων της Επτανήσου στην διαμόρφωση της θρησκευτικότητας των Ιονίων. Δεν είναι απλές ή απλοϊκές περιπτώσεις τα ανέγγιχτα από τον Χρόνο Λείψανα Διονυσίου του εν Ζακύνθω, Γερασίμου του εν Κεφαλληνία και Σπυρίδωνος του εν Κερκύρα. Αλλά και των Αγίων Θεοδώρας της Αυγούστας εν Κερκύρα και Ιωσήφ του Κρητός εν Γαϊτανίω Ζακύνθου. Θα μού επιτρέψετε να ισχυρισθώ, ότι απετέλεσαν τονωτική ένεση για την συσπείρωση εντός του σώματος της Ορθόδοξης Εκκλησίας των πιστών, παρά τους κλυδωνισμούς, εξαιτίας της συνάντησης και συνύπαρξης με τους Δυτικούς.
* * *Μετά από αυτά τα συνοπτικά στοιχεία, τα αφορώντα γενικά στα Επτάνησα και τα οποία δύναται ο υποψιασμένος και απαιτητικός επισκέπτης ν’ ακραγγίξει ταξιδεύοντας στα Ιόνια, περιορίζουμε το ενδιαφέρον μας στο νησί της Ζακύνθου, την «υλήεσσαν» κατά Όμηρον, την «ωραίαν και μόνην» κατά Κάλβον.Ψαύοντας τα χνάρια της τοπικής θρησκευτικότητας θα συναντήσει αξιοσημείωτες ιδιαιτερότητες, οι οποίες πάντως υπηρετούν την κοινή των Ορθοδόξων Πίστη, δίχως όμως τις ακρότητες και τις ευσεβοφάνειες, οι οποίες κατά κωμικοτραγικό τρόπο σημειώθηκαν ή και ακόμη παρατηρούνται σε άλλες τοπικές Εκκλησίες της Ελλάδας (13).Κατά την Παράδοση τον Χριστιανισμό εκήρυξε στη Ζάκυνθο η Μαρία η Μαγδαληνή, όταν ναυάγησε στα βορειοδυτικά του νησιού το πλοίο που την μετέφερε στη Ρώμη, για να διαμαρτυρηθεί για την στάση του Πιλάτου έναντι του Ιησού (14).Παρενθετικά εδώ χρειάζεται ν’ αναφερθεί, ότι το 1777, προερχόμενος από την Κεφαλονιά, βρέθηκε στη Ζάκυνθο ο εθνεγέρτης Κοσμάς ο Αιτωλός. Όμως δεν κατόρθωσε να κηρύξει, επειδή τον απέπεμψε -δυστυχώς- το αρχοντολόι του καιρού, συμπαραστατούμενο από τον τοπικό Κλήρο (15).Σταθερή πάντως αξία του Τζάντε και των απανταχού Ζακυνθίων είναι ο Άγιος Διονύσιος (16). Το Σκήνωμά του, αλώβητο κι ευωδιάζον αποτελεί την εγγύηση ποιότητας της ζακυνθινής καθημερινότητας, το σημείο αναφοράς και καταφυγής του καθενός, είτε πιστού, είτε δύσπιστου περί τα πνευματικά. Δεν είναι λίγες οι φορές, που ακούμε το εξαιρετικά παράδοξο, αλλά εύκολα ερμηνεύσιμο: «Δεν ξέρω από εκκλησιές, Χριστούς και Παναγίες… Όσο έχω εγώ το “Άγιο Κορμάκι” δεν έχω τίποτα…». Γι’ αυτό ακριβώς και τα δυο τριήμερα των πανηγύρεων του Αγίου Διονυσίου (της μνήμης του από 16ης έως 19ης Δεκεμβρίου και της μεταθέσεώς του από τα νησιά των Στροφάδων από 23ης έως 26ης Αυγούστου) λειτουργούν ως εγερτήρια ψυχών. Όσοι έχουν βρεθεί κατ’ αυτές τις επίσημες εορτές στο περικαλλέστατο Καθολικό της Μονής Του, θα έχουν ασφαλώς μεταλάβει από τη Χάρη και το Μεγαλείο που εκπέμπει φωτιστικά και ιαματικά προς τον κάθε προσκυνητή η συνάφεια με τον Άγιο της Συγνώμης και της Ανεξικακίας (17).Μια άλλη πολυσήμαντη παράγραφος του Ζακυνθινού Εκκλησιαστικού Τυπικού είναι οι Τελετές του Μεγαλοβδόμαδου και της Λαμπρής. Στην διάρκειά τους ο Ζακυνθινός και μαζί του οι χιλιάδες επισκέπτες του νησιού, εισοδεύουν με όλο τους το είναι στο Θείο Δράμα και μεταλαμβάνουν μέχρι την ύστατη σταγόνα από το ποτήριο της ημέρας της Λαμπρής. Δεν θα παρουσιάσουμε εδώ λεπτομέρειες (αν και η λεπτομέρεια εν προκειμένω έχει εξέχουσα θέση) μια και κατ’ έτος κυκλοφορεί ειδικό έντυπο, στο οποίο καταγράφονται όλα τα Δρώμενα του Πάθους και της Ανάστασης (18). Μένουμε σε ορισμένες μόνον στιγμές:Α) Καθ’ όλη τη Μεγάλη Εβδομάδα οι ναοί, οι ιερείς στις ακολουθίες και ο λαός μαυροφορούν. Τούτο δεν αλλάζει, ει μη μόνον κατά τη στιγμή της «Gloria», δηλαδή της «Πρώτης Ανάστασης», κατά τον Εσπερινό του Μεγάλου Σαββάτου, οπότε «ξεχηρεύουν» χαρμόσυνα και οι καμπάνες, οι οποίες είχαν σιωπήσει εντελώς μετά την Θεία Λειτουργία της Μεγάλης Πέμπτης.Β) Η ώρα των Ωρών της Μεγάλης Παρασκευής είναι η Λιτανεία του Εσταυρωμένου ανά την πενθηφορούσα πόλη του Τζάντε. Η στιγμή των Στιγμών όμως είναι η λεγόμενη «Ευλογία του Σύμπαντος»: Ο Μητροπολίτης, στο τέλος της Λιτανείας, από ειδική εξέδρα στην Πλατεία Σολωμού και υπό τις πένθιμες νότες του «… και κλίνας την κεφαλήν παρέδωκε το πνεύμα» (τονισμένο πρωτότυπα κατά πάσα πιθανότητα από τον Ιωάννη Πλανήτερο (19), αποδιδόμενο υπέροχα από τη Φιλαρμονική), ευλογεί με τον Εσταυρωμένο τα τέσσερα σημεία του Ορίζοντα. Πολλοί δηλώνουν, ότι αξίζει να ζουν, για να συμμετέχουν σε αυτή και μόνη την ιερότατη Τελετή. Δέος και κατάνυξη! Άκρα δική μας ταπείνωση ενώπιον της άκρας Συγκαταβάσεως του Μεγάλου Νεκρού…Μια άλλη σημαντική εθιμική Τελετή, την οποίαν αξίζει κανείς να παρακολουθήσει είναι τα λεγόμενα «Κάλαντα του Δεσπότη». Εξηγώ συνοπτικά: Ο Όρθρος των Θεοφανίων ψάλλεται στον Μητροπολιτικό Ναό Αγίου Νικολάου των Ξένων αφ’ εσπέρας. Στο τέλος της Ακολουθίας και με τη συνοδεία των τοπικών Αρχών, του Κλήρου ιεροφορούντος και του Λαού, μεταβαίνει ο Μητροπολίτης στο Μητροπολιτικό Μέγαρο. Είναι το τιμώμενο πρόσωπο της βραδιάς ως ευρισκόμενος «εις τόπον» και «τύπον» τού κατ’ εξοχήν Τιμωμένου, δηλαδή του Επιφανέντος Χριστού. Στο Μητροπολιτικό Μέγαρο ακούει ειδικά για την περίπτωση συνθεμένα Κάλαντα με κείμενο ευχετικό για τον «Λειτουργό Θεού Υψίστου» και στη συνέχεια από τον εξώστη του Μεγάρου απευθύνεται στον λαό, που περιμένει έξω, με επίκαιρη και συνήθως βαρυσήμαντη ομιλία του, την σημαντικότερη της χρονιάς. Αυτή η από τον Εξώστη Ομιλία τού εκάστοτε Ζακύνθου ίσως ν’ αποτελεί επιρροή από την Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία. Προσωπικά δεν γνωρίζω κάτι ανάλογο στην Ορθοδοξία, που να έχει μάλιστα τόσο βαθιές ρίζες στον Χρόνο.Όλα όσα προαναφέρθηκαν ακροθιγώς ως προς τις ιδιαιτερότητες του Ζακυνθινού Τυπικού δεν μπορούν να εκφρασθούν δίχως το ανάλογο ένδυμα της Μουσικής. Στη Ζάκυνθο ανθεί παλαιόθεν, ένα ιδιάζον εντόπιο μέλος ως προς την Ψαλτική, το οποίο αποτελεί μετεξέλιξη του Κρητικού Μέλους (που, κατά τον Μάρκο Δραγούμη (20), επηρέασε την ζακυνθινή ψαλμωδία από τον 16ο αιώνα, κυρίως όμως μετά την πτώση του Χάνδακα), αφού συναντήθηκε και ανακατεύτηκε με τα ευρωπαϊκά ακούσματα.Τα ζακυνθινά ψαλσίματα ακούγονται κατά προτίμησιν από δύο τετράφωνους χορούς. Τούτο σήμερα τηρείται μόνον στον Ναό του Πολιούχου Αγίου Διονυσίου από τους χορούς των Ιωάννη Σούλη και Σάββα Βοζαΐτη. Κατά τον ερευνητή και συγγραφέα Νίκια Λούντζη, «η προαναφερθείσα ιδιότυπη χρήση των δύο χορών υπήρξε, (…), βενετσιάνικη εισφορά στο Ζακυνθινό Μέλος. Καθιερώθηκε στο ναό του San Marco (…). Η αντιφωνία ήτανε βέβαια σε χρήση τόσο στο Βυζάντιο όσο, κατ’ επέκταση, στην παλιότερη ζακυνθινή εκκλησία. (…) Η “επανάσταση” του Βίλλαερτ στον Άγιο Μάρκο έγκειται στο ότι, με τους δύο χορούς και τα δύο όργανα της εκκλησίας, ξεπέρασε την ψαλμωδία “εξ υπαμοιβής” για να εισαγάγει την ταυτόχρονη, αντιστικτική ή αρμονική, συνήχηση. Η “βενετσιάνικη πρόταση” της λειτουργίας των δύο χορών, αναμφίβολα, αποτέλεσε υπέρβαση» (21) .Είναι κατανοητό, ότι σκοπός της εισήγησής μας δεν είναι μουσικολογικός, αλλά επειδή κατά καιρούς διάφοροι ανυποψίαστοι μέμφονται το ζακύνθιον ύφος, κλείνω την παράγραφο αυτήν, δανειζόμενος την άποψη του συνθέτη Μιχάλη Αδάμη, καταγεγραμμένη από τον Μάρκο Δραγούμη: Ότι δηλαδή, όταν άκουγε την ψαλμωδία αυτήν, τού θύμιζε την αρχαία Βυζαντινή Μουσική «περισσότερο απ’ ό,τι το νεοβυζαντινό μέλος που κυριαρχεί σήμερα στο πανελλήνιο» (22).Αξίζει εδώ ν’ αναφερθεί μετά λόγου γνώσεως κι εκφράζοντας τα αισθήματα του κάθε Ζακυνθινού, ότι όλες αυτές οι εθιμικές-λατρευτικές ιδιαιτερότητες, εάν τηρηθούν και υπηρετηθούν από τον Κλήρο και δη τον εκάστοτε Μητροπολίτη της Ζακύνθου, τότε η ναυς της τοπικής Εκκλησίας ταξιδεύει μ’ ενότητα και ασφάλεια. Εάν όλα τα παραπάνω δεν τηρηθούν, οι κραδασμοί είναι πάμπολλοι κι επικίνδυνοι. Γι’ αυτό και παλαιό αίτημα των Ζακυνθίων υπήρξε (κάτι που βεβαίως προκύπτει από πλήθος δημοσιευμάτων στον διαχρονικό τοπικό Τύπο) ο Επίσκοπός της να προέρχεται από τα σπλάχνα της, ώστε να δυνηθεί να τηρήσει την τοπική Τάξη, όχι ως βεβιασμένη αναγκαιότητα, αλλά ως ανάγκη αναπνοής και του ίδιου. Κατά την τελευταία 15ετία η Ζάκυνθος έχει ευεργετηθεί να ποιμαίνεται από τον Μητροπολίτη Χρυσόστομο Β΄ τον Συνετό, ο οποίος, με τρόπο συνετό, όχι μονάχα ετήρησε κατά πάντα την εκκλησιαστική μας Παράδοση, αλλά της προσέδωσε και νέα πνοή! Όχι επειδή πρέπει, αλλά κυρίως επειδή πηγάζει ανακουφιστικά από μέσα του!!!Ο επιχειρών περιήγηση στη θρησκευτική πραγματικότητα της Ζακύνθου επισκέπτης, εκτός από το προσκύνημα στο τετιμημένο Σκήνωμα του Αγίου Διονυσίου, θα έχει την ευκαιρία να λάβει γνώση της τοπικής εκκλησιαστικής Ιστορίας, επισκεπτόμενος το νεοσύστατο Μουσείο (23) της Μονής, όπου εκτίθενται πραγματικοί θησαυροί Τέχνης και Πίστης, αποκατεστημένοι κατά κύριο λόγο στο υποδειγματικό Εργαστήριο Συντήρησης Εικόνων (24), που λειτουργεί τα τελευταία χρόνια στη Μονή. Όλα τούτα τα έργα έλκουν την καταγωγή τους κυρίως από την παλαιή έδρα της Μονής στα νησάκια Στροφάδες (25), αμελητέες για τους πολλούς κουκίδες στην νοτιοδυτική άκρη του ελληνικού χάρτη, όπου όμως σώζεται και κατά την τελευταία 15ετία γίνεται τιτάνια προσπάθεια ν’ αποκατασταθεί το περιώνυμο Καστρομονάστηρο των Παλαιολόγων, πάλαι ποτέ πνευματική ακρόπολη της όλης περιοχής.Ο περιηγητής αξίζει να θαυμάσει εξάλλου τα παλαίφατα κι εσχάτως αποκατεστημένα Μοναστήρια (26) του Προδρόμου στη Λαγκάδα, Αγίου Γεωργίου των Κρημνών (όπου διακρίθηκε ο ρακενδύτης Μοναχός και Δάσκαλος του Γένους Παχώμιος Ρουσάνος), της Σπηλιώτισσας Ορθονιών, της Αναφωνήτρας στο Πλεμοναρίο (όπου ο ασκητής Αρχιεπίσκοπος πρώην Αιγίνης Διονύσιος ο Σιγούρος συναντήθηκε με τον φονέα του αδελφού του, συγχωρώντας τον), αλλά κι ένα πλήθος ενοριακών ναών ή παρεκκλησίων, τα οποία (με σημαντικότερο παράδειγμα την χρυσοποίκιλτη Φανερωμένη της πόλης Ζακύνθου) προσπαθούν ακόμη να ορθοποδήσουν μετά τη φοβερή Σεισμοπυρκαγιά του Αυγούστου 1953.Στέκομαι ιδιαίτατα σε αυτή τη χρονολογία, επειδή το ιστορικό αυτό γεγονός επέφερε συγκλονιστικές μεταβολές, τόσο τον τόπο, στα μνημεία, στους ανθρώπους της Ζακύνθου, όσο και στην ίδια την ψυχοσύνθεση των εντοπίων. Είναι τέτοιο το κοινωνικο-οικονομικό και πολιτισμικό σοκ, ώστε έκτοτε οι Ζακύνθιοι, είτε στις διαπροσωπικές σχέσεις, είτε στη Γραμματεία τους, χρονολογούν πλέον «προσεισμικά» και «μετασεισμικά». Ο επισκέπτης μας συχνότατα θα το ακούσει αυτό. Όπως, εξάλλου, αξίζει να μπει στον προσεισμικό τόπο και χρόνο μας, μες από μια ξενάγηση στο Μεταβυζαντινό Μουσείο Ζακύνθου, στην πλατεία Σολωμού. Εκεί έχουν συγκεντρωθεί πλήθος πολύτιμων και αξιοθαύμαστων σπαραγμάτων Τέχνης από ναούς, αφανισμένους υπό τα ερείπια των Σεισμών. Τέμπλα, φορητές εικόνες, τοιχογραφίες, ξυλόγλυπτα, αργυρόγλυπτα και ό,τι άλλο θαυμαστό χαρακτηρίζει την εντόπια Τέχνη. Κάτι ανάλογο συμβαίνει και στο Μουσείο Σολωμού και Επιφανών Ζακυνθίων, όπου υπάρχει μια σημαντική έκθεση σπαραγμάτων έργων θρησκευτικής Τέχνης.Όλον αυτόν τον εικαστικό πλούτο περί την εκκλησιαστική Τέχνη της Ζακύνθου, αναχωρώντας ο περιηγητής απ’ το νησί μας, μπορεί να τον πάρει μαζί του μες από μνημειώδεις εκδόσεις. Θα μού επιτρέψετε να τού προτείνω κάποιες: α) Το πόνημα υπό τον τίτλο «Μουσείο Ζακύνθου» της Ζωής Μυλωνά (27), και β) το τρίτομο έργο «Εικόνες της Ζακύνθου» των Μυρτάλης Αχειμάστου-Ποταμιάνου και Γιάννη Ρηγόπουλου (28).
Πηγή: http://www.imerazante.gr/sinergasies/pakapodistrias-1711/

ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ 1973

Η ανακοίνωση της Πανπουδαστικής ( σπουδάζουσα της ΚΝΕ - ΚΚΕ ), που αναφέρει τους καταληψίες του Πολυτεχνείου, ως <<>>.

Φοιτητές στη πύλη του Πολυτεχνείου.

Γράφοντας συνθήματα στο τρόλεϊ

Εφημερίδες της εποχής.

Η λίστα με τους νεκρούς, κατά τη διάρκεια της εξέγερσης, των φοιτητών του Πολυτεχνείου.

Τάσος Καβαλλιεράτος.

ΟΙ <<ΣΥΝΕΧΙΣΤΑΙ>> ΚΕΦΑΛΟΝΙΤΕΣ ΤΩΝ ΑΘΗΝΩΝ...

Γερμανικά τανκς σους δρόμους της Αθήνας.

Κατά τη περίοδο της της Γερμανικής και Ιταλικής κατοχής στην Ελλάδα, εκτός των κύριων αντιστασιακών οργανώσεων ( ΕΑΜ - ΕΛΑΣ, ΕΔΕΣ, ΕΚΚΑ ), δρούσαν και άλλες μικρότερες.

Ιδιαίτερα στην Αθήνα, υπήρχαν μικρές οργανώσεις σε επίπεδο γειτονιάς, όπως η << Μπουμπουλίνα>>, με αρχηγό τη Λέλα Καραγιάννη, την << Σπίθα >>, με αρχηγό την Λουκία Μαντζούφα - Μεταξά, αλλά και άλλες πολυπληθέστερες όπως, την << Στρατιά Σκλαβωμένων Νικητών >>, με ιδρυτή τον Κώστα Περρίκο, την << Πανελλήνια Ένωση Αγωνιζόμενων Νέων >> και αρκετές ακόμα προσωποκεντρικές οργανώσεις με ιδρυτές κυρίως πολιτικά πρόσωπα της εποχής. Μία από τις οργανώσεις αυτές, ήταν και οι << Συνεχισταί >>.

Οργάνωση των Κεφαλλονιτών της Αθήνας, που επιδιώκουν να ενδυναμώσουν τους δεσμούς των Ιονίων Νησιών με την Αθήνα, επειδή ανησυχούν για την προσάρτιση της Επτανήσου από τους Ιταλούς. Η ομάδα κάνει έκκληση για συνέχιση των αγώνων που έγιναν πριν την ενσωμάτωση των Επτανήσων το 1863. Στο πολιτικό- πολιτειακό θέμα της εποχής (επιστροφή του Βασιλιά η όχι), ήταν καθαρά αντιμοναρχική, παρουσιάζοντας μάλιστα τον Γεώργιο Β' ως << Ο καταχθόνιος βασιλιάς>>. Οι << Συνεχισταί>> είχαν σοσιαλιστικό προσανατολισμό, ανήκαν για μεγάλο χρονικό διάστημα στο ΕΑΜ της Αθήνας, απ' όπου αποχώρησαν στα τέλη του 1942, διαμαρτυρόμενοι έτσι για τις επιδιώξεις του ΚΚΕ, να μονοπωλήσει τον αγώνα του ΕΑΜ, σε βάρος των μικρότερων εταίρων.Μαζί με άλλους <<αιρετικούς της Αριστεράς>>, προσχωρούν στον ΕΔΕΣ Αθήνας και ιδρύουν την ΛΑΕ ( Λαική Απελευθερωτική Ένωση). _Πρόεδρός της αναλαμβάνει ο δικηγόρος Γιάννης Ματσούκας, εξέχουσα προσωπικότητα του ΕΔΕΣ.

Ο Ριζοσπάστης της εποχής, τους ονοματίζει << συνεργούς χαφιέδων>> και γράφει ότι <<και ο Χίτλερ τον φασισμό του τον πασάλειψε μα σοσιαλιστική μπογιά>>. Οι πολιτικοί αρχηγοί ( Σοφούλης, Καφαντάρης, Ι. Θεοτόκης, Γ. Παπανδρέου) συμφωνούν και ιδρύουν με τη ΛΑΕ το <<Εθνικό Δημοκρατικό Ελευθερωτικό Μέτωπο>> ( ΕΔΕΜ ).

Πηγή: << Η Ελλάδα της Κατοχής και της Αντίστασης>>.

Χάγκεν Φλάισερ.

To Γεφύρι στα Γριζάτα πρέπει να σωθεί!

Στο ποτάμι που περνάει από το Δ.Δ. Γριζάτων του Δήμου Σάμης, αιώνες τώρα από την εποχή των Ενετών στέκεται όρθιο και αγέρωχο το Γεφύρι.Νίκησε για εκατοντάδες χρόνια τα στοιχεία της φύσης και τους σεισμούς. Το πέρασμα του χρόνου και η εγκατάλειψη έχουν φθάσει το μνημείο αυτό σε οριακή κατάσταση, που σε λίγο θα είναι μη αναστρέψιμη. Το γεφύρι, στοιχείο πολιτισμού του τόπου, είναι δείγμα ακμής, σημείο συνάντησης γενεών και γενεών αγροτών, κτηνοτρόφων, παιδιών και νέων.Βρίσκεται σε περιοχή ιδιαίτερου κάλλους, άγριας φύσης που σε συνδυασμό με τους δύο νερόμυλους (έχουν σταματήσει να λειτουργούν 35-40 χρόνια περίπου), αποτελούν στοιχεία αναντικατάστατης πεζοπορικής διαδρομής κατά μήκος του ποταμού, που θα συμβάλλει στην εναλλακτική μορφή τουρισμού άρα και στην ανάπτυξη της περιοχής.Υπάρχει γι' αυτό το σκοπό συγκεκριμένη πρόταση του Τοπικού Συμβουλίου Γριζάτων προς το Δήμο Σάμης από το 2003. (Πρόταση έχει γίνει και για δεύτερη πεζοπορική διαδρομή στο Δ.Δ. Γριζάτων από Σάμη- Π. Καταποδάτα- Π. Ζερβάτα- Μνημείο Μουζακάτων).Τα παραπάνω, αρκετές φορές τα έχουν ζητήσει οι κάτοικοι του χωριού σε επισκέψεις πολιτικών στο χωριό. Ενώ έχουν τεθεί και στις αρμόδιες αρχές.
Κάνω δημόσια και για πολλοστή φορά έκκληση στην πολιτική ηγεσία του Νομού, στην Ν.Α., στο Υπουργείο Πολιτισμού, στην ΤΕΔΚΙ, στην υπηρεσία νεοτέρων μνημείων, στο Δήμο Σάμης (που χρόνια τώρα έπρεπε να είχε πάρει πρωτοβουλίες μέσα από προγράμματα, αλλά έχει μείνει αδιάφορος), να ευαισθητοποιηθούν και να σκύψουν σ' αυτό το ιστορικό μνημείο που θέλει άμεση συντήρηση και αναπαλαίωση.Το Γεφύρι ζει εκατοντάδες χρόνια, πρέπει να ζήσει, να αναδειχθεί , να αξιοποιηθεί και να γίνει επισκέψιμο, ώστε στο διάβα κάθε επισκέπτη να του διηγείται την ιστορία του, που είναι ταυτόσημη με την ιστορία του χωριού και του τόπου μας.
Αντώνης Καλλιβωκάς.
Δημοτικός Σύμβουλος Δήμου Σάμης.

ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΓΟΝΕΩΝ ΚΑΙ ΚΗΔΕΜΟΝΩΝ

ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΔΙΚΟ ΑΠΟΚΛΕΙΣΜΟ ΤΗΣ ΟΜΑΔΑΣ
ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟΥ ΛΥΚΕΙΟΥ ΣΑΜΗΣ
Καταθέτουμε ένσταση για τον αγώνα ποδοσφαίρου μεταξύ των Λυκείων:
1ου Λυκείου Αργοστολίου και Λυκείου Σάμης για άδικη διαιτησία, άδικη ακύρωση γκολ της ομάδας της Σάμης ως OFFSIDE, άδικα σφυρίγματα και ανάρμοστη συμπεριφορά του επόπτη με αποτέλεσμα να αποκλειστεί το Λύκειο Σάμης με σκορ 1-0.
Ως Σύλλογος Γονέων & Κηδεμόνων του Λυκείου Σάμης αναρωτιόμαστε κάθε χρόνο και θέλουμε άμεση απάντηση:
Πότε γίνεται η κλήρωση των ομάδων; (επειδή ποτέ δεν έχουμε κληθεί σ’ αυτή τη κλήρωση σαν σύλλογος ή σαν σχολείο).
Γιατί πάντοτε το 1ο Λύκειο Αργοστολίου δεν κληρώνεται να παίξει 1ο αγώνα και πάει κατευθείαν στα τελικά;
Θα θέλαμε να μας ενημερώσετε αν η κλήρωση του διαιτητή γίνεται κατόπιν προϋποθέσεων ή ορίζεται από εσάς κατά την κρίση σας.
Θα θέλαμε να μας απαντήσετε αν η εμφάνιση του διαιτητή με ολόσωμη φόρμα που αναγράφει «ΑΟΚΙ» (Αθλητικός Όμιλος Κεφαλονιάς & Ιθάκης) είναι εμφάνιση διαιτητή για σχολικό πρωτάθλημα.
Σας ενημερώνουμε ότι ο συγκεκριμένος διαιτητής, που επιλέχθηκε, είναι συμπαίκτης με κάποια παιδιά από το 1ο Λύκειο Αργοστολίου. (Με αποτέλεσμα να αμφισβητούμε αν η διαιτησία είναι δίκαιη).
Σε έναν κρίσιμο σχολικό αγώνα δεν υπήρχε κανονικός επόπτης και χρησιμοποιήθηκε ένα 18 χρόνο παιδί, να παίξει το ρόλο του επόπτη, με αποτέλεσμα να μην παρακολουθεί τον αγώνα αλλά να ασχολείται με τα παιδιά που βρίσκονταν στις εξέδρες και να ανταλλάσουν βρισιές και αντικείμενα (σας ενημερώνουμε ότι τα επεισόδια δεν γίνονταν με τα παιδιά του Λυκείου Σάμης αλλά με άγνωστα προς εμάς παιδιά). Αξίζει να σημειωθεί ότι στο προηγούμενο αγώνα ήταν πλήρης η διαιτησία.
Όπως γνωρίζουμε στην Κεφαλονιά υπάρχουν 20 έως 30 διαιτητές για το ερασιτεχνικό πρωτάθλημα. Για ποιον λόγω δεν ορίσατε κάποιον που ξέρει να διαιτητεύει αγώνες;
Η καθηγήτρια Φυσικής Αγωγής και ο Αρχηγός της ομάδας μαζί με τα παραπάνω επισημαίνουν ότι δεν τους δόθηκε φύλλο αγώνα για να γράψουν τις παρατηρήσεις τους.
Επίσης σας ενημερώνουμε ότι το Λύκειο Σάμης έβαλε το γκολ περίπου στο 50ο λεπτό. Ο Διαιτητής του αγώνα ακύρωσε το γκολ χωρίς να υποδείξει ο επόπτης καμιά παράβαση για OFFSIDE. Μετά από περίπου 2 λεπτά που είχε μπει το γκολ, ο διαιτητής συνεννοήθηκε με τον επόπτη από μακριά και ακύρωσαν το γκολ σηκώνοντας τη σημαία κατόπιν εορτής. (Ο επόπτης που βρισκόταν προς την αντίθετη μεριά από εκείνη που έγινε η φάση, προς τη θάλασσα!!!)
Επειδή θεωρούμε πως εμείς ως γονείς και εσείς ως εκπαιδευτικοί και παιδαγωγοί έχουμε υποχρέωση να μάθουμε στα παιδιά μας να αγωνίζονται με ίσες ευκαιρίες, ομαδικότητα και ευγενή άμιλλα, και να μην οδηγήσουμε τα παιδιά μας να θεωρήσουν τους σχολικούς αγώνες ως αγγαρεία με προδιαγεγραμμένο αποτέλεσμα, που πιστεύουμε ότι θα έχει άσχημο αντίκτυπο στην ψυχολογία των παιδιών για την αυριανή τους πορεία στη ζωή ως πολίτες και αθλητές
Για τους παραπάνω λόγους ζητάμε:
Την ΑΚΥΡΩΣΗ ΤΟΥ ΑΓΩΝΑ που πραγματοποιήθηκε στο γήπεδο Αργοστολίου στις 10-11-2009 και την ΕΠΑΝΑΛΗΨΗ του αγώνα στο γήπεδο Φαρακλάτων με κανονική διαιτησία και δίκαιη αντιμετώπιση.
Περιμένουμε άμεση απάντηση.
Η καθηγήτρια Φυσικής Αγωγής Η Πρόεδρος Η Γραμματέας
Ε. Ζαφειράτου Βλάχου Ζωή Βαγγελάτου Μαρία

Έλληνες οι πρώτοι επισκέπτες της Αμερικής

Η αμερικανίδα αρχαιολόγος Anne Terry Wait στο βιβλίο της «Προϊστορική Αμερική» , για τους τύμβους που απλώνονται κατά εκατοντάδες από τον κόλπο του Μεξικού μέχρι και το Ουισκόνσιν, γράφει: « …Ποιος τους ύψωσε αυτούς τους τύμβους εδώ και γιατί;», ρωτούσαν οι Ευρωπαίοι πρώτοι άποικοι της Αμερικής, τους Ινδιάνους. Εκείνοι δεν ήξεραν τίποτα. Και όταν ήρθαν οι αρχαιολόγοι και έσκαψαν πολλούς τύμβους ανακάλυψαν μέσα σ’ αυτούς μαργαριτάρια, περιδέραια, ορειχάλκινες ασπίδες, μαχαίρια, ξίφη, πέλεκεις, χάλκινα δόρατα, κοσμήματα από χρυσό και ασήμι, αγγεία με διάφορες καλλιτεχνικές μορφές.Οι κατασκευαστές των τύμβων αυτών δεν ήταν Ινδιάνοι. Από πού λοιπόν είχαν έρθει και ποιοι στην Αμερική; Ήταν Κινέζοι, Αιγύπτιοι; Ή μήπως είχαν έρθει από την χαμένη Ατλαντίδα, από την χώρα της Θεάς Μά;»Ο τουριστικός οδηγός της Παναμερικανικής Εταιρίας Σιδηροδρόμων, « Μπέρλιγκτον Ρούστ» ( 1962), γράφει: « …Υπάρχουν εδώ ίχνη ενός χαμένου πολιτισμού, μιας φυλής της οποίας η προέλευση και η εποχή της ακμής της, αποτελούν για τους αρχαιολόγους ένα άλυτο μυστήριο. Φαίνεται ότι οι αφηγήσεις του Πλάτωνα είναι αληθινές. Ως αληθινές δε, τις πιστεύει και ο αρχαιολόγος Ντόναλυ.Ο δρόμος που περνά από τα αρχαία μνημεία του Γκρήκ Αμφιθέατερ και από τις πύλαρις οφ Έρκουλους(πύλες του Ηρακλή) είναι για τους αρχαιολόγους ιδιαίτερα δημοφιλής…».Τέτοιες αναφορές σε θέματα που δεν έχουν ακόμη μέχρι σήμερα επαρκώς εξηγηθεί, ίσως ουδέ καν μερικώς, πολλοί συγγραφείς, ερευνητές αλλά και αρχαιολόγοι ακόμη και περιοδικά ή τουριστικοί οδηγοί, κάνουν αφήνοντας κάποια υπονοούμενα ή ακόμη και δίνοντας τις δικές τους ερμηνείες οι οποίες όμως συγκλίνουν πάντα προς ένα συμπέρασμα κοινό. Ότι δηλαδή Έλληνες ήταν εκείνοι οι πρώτοι επισκέπτες της Ηπείρου αυτής που ήρθαν και άφησαν τα αχνάρια του πολιτισμού τους να σταθούν αρωγοί στην πολιτισμική ανάπτυξη των ιθαγενών της μεγάλης ηπείρου της Δύσης.Τα αρχαία Ινδιάνικα κείμενα γράφουν: « Ήσαν οι άνδρες του Ανού-Καν, ο Μάγκο Κάπο ήταν ο σοφός τους. Δεν ήθελαν να μας κάνουν δούλους. Ύστερα ο αρχηγός τους Μπάλαμ ανέβηκε σε ένα μεγάλο πάε(=πλοίο) και έφυγε βεβαιώνοντας μας ότι θα ξανάρθει…». Αυτά αναφέρει το Troano, ένα πανάρχαιο κείμενο των Ινδιάνων της Αμερικής το οποίο βρίσκεται στο Βρετανικό Μουσείο.Ο Ανού-Καν ήταν ο βασιλιάς Ουρανός που φέρεται να είναι και ο πρώτος αποικιστής της Αμερικής. Ο Μπάλαμ είναι ο Βήλος- Κρόνος ο Βάλτερ των σκανδιναβών και ο Βάαλ της Μεσοποταμίας. Ο Μάγκο –Κάπο ο μεγάλος σοφός ακόλουθος του Μπάλαμ είναι ο Γραμματέας του Κρόνου Ερμής Τρισμέγιστος.Ένα άλλο ινδιάνικο κείμενο γράφει σχετικά με τους πρώτους εποικιστές της Αμερικής: « Όταν επληθύνθησαν οι άνθρωποι στην γη, άλλοι τράβηξαν προς την Ανατολή και άλλοι ήρθαν και εγκαταστάθηκαν στην χώρα μας. Όλος ο κόσμος μιλούσε τότε την ίδια γλώσσα και οι άνθρωποι Μαύροι και Άσπροι ζούσαν στην εποχή εκείνη ειρηνικά…»(Popol vux, αρχαίο κείμενο των Ινδιάνων της Γουατεμάλας, μέρος Γ΄ κεφ. 20, Μέρος Δ΄ Κεφ. 11ο).Ακόμη η Ηenrietta Mertz στο βιβλίο της «The Wine dark sea», με ατράνταχτα στοιχεία αποδεικνύει ότι τόσο οι Αργοναύτες όσο και ο Οδυσσέας είχαν φτάσει ο μεν πρώτοι στην Νότιο Αμερική, ο δε ήρωας της Τροίας έως τον κόλπο του Μεξικού. Η αμερικανίδα συγγραφέας της «Σκοτεινής Κρασάτης Θάλασσας», είχε σχεδόν αφιερώσει την ζωή της στην έρευνα αυτή. Ήταν δικηγόρος το επάγγελμα και κατά την διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου ως Ύπαρχος στο πολεμικό αμερικανικό Ναυτικό, είχε διαπλεύσει πολλές φορές τις ακτές της Βορείου και Νοτίου Αμερικής, αλλά και επί του Αμαζονίου είχε αναπλεύσει πέντε φορές. Μετά τον πόλεμο διήνυσε με τα πόδια τεράστιες αποστάσεις επί των Άνδεων του Περού, της Βολιβίας , της Κολομβίας και όλων των γύρω περιοχών, βασισμένη στα «Αργοναυτικά» του Απολλώνιου του Ρόδιου και στην «Οδύσσεια» του Ομήρου. Η Enrieta Mertz μετά από αυτά κατέληξε στο συμπέρασμα ότι οι ήρες των Αργοναυτικών και αυτός της Οδύσσειας, είχαν φτάσει στην Αμερική πολλές χιλιετίες νωρίτερα απ’ τον Χριστόφορο Κολόμβο!!!Μάλιστα η ερασιτέχνης αρχαιολόγος και ερευνήτρια της ελληνικής Προϊστορίας και Ιστορίας αλλά κυρίως μεγάλη λάτρης του Ελληνικού Πνεύματος και της Ελλάδος γενικότερα, η οποία είχε επισκεφθεί δύο φορές την Ελλάδα, σε μία από αυτές της τις επισκέψεις έμεινε επί μακρόν στην Κεφαλονιά την οποία ανίχνευσε διαπιστώνοντας πως αυτό ήταν το νησί που βασίλευε ο Οδυσσέας και όχι η Ιθάκη. Βασισμένη σε κάποιο ομηρικό στίχο τον οποίο δεν έλαβαν ποτέ εκ του σοβαρού οι ιστορικοί, αναφέρεται ότι το νησί του Οδυσσέα ήταν το δυτικότερο απ’ τα Ιόνια νησιά. Και αυτό είναι η Κεφαλονιά και όχι η μικρή Ιθάκη. Επίσης η Ιθάκη δεν μπορούσε τα τόσα πρόβατα και τα άλλα ζώα που αναφέρει ο Όμηρος, αφού όπως είναι φανερό δεν διαθέτει τους ανάλογους χώρους. Αλλά γι’ αυτό θα μιλήσουμε σε άλλο μας θέμα.Από το 1950 και μετά η Ενριετα Μέρτζ διετύπωσε τις θεωρίες και απόψεις της όχι μονάχα στα βιβλία της αλλά και μέσα από διεθνή συνέδρια και ανακοινώσεις. Παρ’ όλα αυτά δεν έτυχε της αναλόγου προσοχής και αυτό μάλλον πρέπει να το καταλογίσουμε στους δικούς μας αρμόδιους κύκλους παρά σε οποιονδήποτε άλλον. Γιατί εύλογο είναι πως η κάθε αρχαιολογική σχολή(κυρίως η Γαλλική και Αμερικανική), εργάζονται για τα δικά τους οφέλη παρά για άλλα ξένα προς αυτούς. Το θέμα είναι τι κάνουμε εμείς και κατά πόσο μπορούμε να αξιοποιήσουμε εκείνα τα σημεία που θα μας ωφελήσουν από κάθε άποψη. Μέχρι σήμερα μάλλον δεν το έχουμε επιτύχει κάτι τέτοιο…Αμέτρητες λοιπόν, οι μαρτυρίες και οι πηγές που κάνουν αναφορές στα χρόνια εκείνα της απώτατης αρχαιότητας και που όλα αποδεικνύουν την ελληνική παρουσία σε ολόκληρο τον κόσμο. Μία παρουσία που χαρακτηριστικό της έχει όχι την τάση που βλέπουμε πολύ συχνά μέσα από τις σελίδες της Ιστορίας και φανερώνουν την ανθρώπινη αδυναμία της επιβολής της εξουσίας μέσα από μία κατάκτηση και επικυριαρχία του δυνατού επί του αδυνάτου, αλλά ακριβώς το αντίθετο εκείνο που έχει να κάνει με το Πνεύμα και τις υψηλές ιδέες, την ανάγκη εκπολιτισμού των πλασμάτων εκείνων που έχουν από την φύση τους ή λόγω συνθηκών την ανάγκη μιας τέτοιας βοήθειας προς την εξελικτική πορεία, τον πολιτισμό.Αυτό το χαρακτηριστικό που είναι το κύριο στην ελληνική νοοτροπία και γενικότερα τρόπος ζωής, των προγόνων μας, είναι που τους οδηγεί σε νέες ανακαλύψεις, σε νέους δρόμους και αφήνουν έτσι τα ίχνη τους μέσω της πολιτιστικής και αναμορφωτικής τους κληρονομιάς, σφραγίδα που ανεξίτηλα θα δείχνει ανά τις χιλιετηρίδες το πέρασμα του Πνεύματος από κάθε γωνιά του πλανήτη για το καλό του ανθρώπου.

Πηγή:http://erevna-enimerwsi.blogspot.com/2009/11/blog-post_8433.html

ΦΘΙΝΟΠΩΡΙΝΕΣ ΕΙΚΟΝΕΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΚΟΛΠΟ ΤΗΣ ΣΑΜΗΣ.