Παύλος Καλλιγάς

Από τη Βικιπαίδεια.

Ο Παύλος Καλλιγάς (1814-1896) ήταν διακεκριμένος νομικός, ιστορικός, λογοτέχνης και πολιτικός.
Γεννήθηκε στη Σμύρνη και ήταν γιός του Παναγή Άννινου Καλλιγά, γόνου αρχοντικής οικογένειας απο τα Καλλιγάτα της Κεφαλονιάς. Μεγάλωσε στη Τεργέστη, όπου κατέφυγε η οικογένεια του μετα το ξέσπασμα της επανάστασης του 1821. Σπούδασε νομικά στη Γενεύη, στο Μόναχο, στο Βερολίνο και στη Χαϊδελβέργη.
Το 1837 εκλέχτηκε υφηγητής του Ρωμαϊκού Δικαίου στο πανεπιστήμιο Αθηνών, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι το 1845, οπότε και απολύθηκε απο τον Ιωάννη Κωλέττη[1]. Κατα τη διάρκεια της μικρής αυτής θητείας του δίδαξε και διεθνές δίκαιο και το 1842 έγινε επίτιμος καθηγητής του Ρωμαϊκού Δικαίου. Στη συνέχεια ακολούθησε τον δικαστικό κλάδο· απο το 1851 έως το 1854 διετέλεσε αντεισαγγελέας του Αρείου Πάγου. Το 1854 επανήλθε στη θέση του στο πανεπιστήμιο και το 1862 διορίστηκε τακτικός καθηγητής. Την περίοδο 1869-1870 χρημάτισε πρύτανης του πανεπιστημίου Αθηνών. Το 1879 παραιτήθηκε απο την θέση του καθηγητή και με απόφαση της συγκλήτου αναγορεύτηκε επίτιμος καθηγητής.
Η πολιτική του σταδιοδρομία ξεκίνησε για πρώτη φορά το 1843, όταν αντιπροσώπευσε το πανεπιστήμιο στη Βουλή ως πληρεξούσιος του. Στη συνέχεια εκλέχτηκε πληρεξούσιος στη Β΄ εθνοσυνέλευση, το 1854 ανέλαβε το υπουργείο δικαιοσύνης, το 1855 το υπουργείο παιδείας και το 1863 διορίστηκε υπουργός εξωτερικών. Το 1879 εκλέχτηκε για πρώτη φορά βουλευτής Αττικής και το 1882 ανέλαβε το υπουργείο Οικονομικών στη κυβέρνηση Χαρίλαου Τρικούπη. Επίσης χρημάτισε πρόεδρος της Βουλής των Ελλήνων δύο φορές, το 1883 και το 1885. Στις εκλογές του 1885 απέτυχε να εκλεγεί βουλευτής γι'αυτό και αποσύρθηκε απο την ενεργό πολιτική. Τιν ίδιο χρόνο διορίστηκε υποδιοικητής της Εθνικής Τράπεζας και το 1890 ανήλθε στην θέση του διοικητή, στην οποία παρέμεινε μέχρι και τον θάνατο του, το 1896.
Ο Παύλος Καλλιγάς παρ'ολη την πολιτική του δραστηριότητα ανέπτυξε πλούσια συγγραφική δραστηριότητα στο τομέα της ιστορίας, του δικαίου και της λογοτεχνίας. Δημοσίευσε, μεταξύ άλλων, το «Σύστημα Ρωμαϊκού Δικαίου καθ'ά εν Ελλάδι πολιτεύεται» (5 τόμοι, α΄ έκδοση 1848-1855), τη «Νεαρά περί εξυβρίσεων και περί τύπου», το «Περί συντάξεως πολιτικού κώδικος εις την Ελλάδα», το «Οι τρείς ιεαρατικοί βαθμοί της Εκκλησίας» κ.α. Στον τομέα της ιστορίας εξέδωσε το «Η εξάντλησις των κομμάτων, ήτοι ηθικά γεγονότα της κοινωνίας μας» (1842), «Μελέται βυζαντινής ιστορίας απο της πρώτης μέχρις της τελευταίας αλώσεως 1204-1453» (1894) ενώ δημοσίευσε στο περιοδικό Πανδώρα το μυθιστόρημά του Θάνος Βλέκας το οποίο θεωρείται ως ένα από τα σημαντικότερα έργα της πεζογραφίας της περιόδου 1830-1880[2].
Επίσης είχε ιδρύσει μαζί με τον Κωνσταντίνο Παπαρρηγόπουλο Σύλλογο προς διάδοσιν των Ελληνικών γραμμάτων ενώ είχε διατελέσει πρόεδρος του σωματείου Εθνική Άμυνα. Βέβαια οι απόψεις τους ήταν εξ'ολοκλήρου αντίθετες[3] αφού ο Καλλιγάς δεν συμφωνούσε για την ενότητα του Μεσαιωνικού και Νέου Ελληνισμού. Την περίοδο 1875-1881 χρημάτισε πρόεδρος της Αθηναϊκής Λέσχης.
Απεβίωσε στην Αθήνα το 1896.

Χριστουγεννιάτικες ιστορίες, οικολογικές ανησυχίες αλλά και βιβλία μυστηρίου για παιδιά και εφήβους

Ιτε, παίδες
Τι θα γινόταν αν ο Χριστός δεν γεννιόταν στη Βηθλέεμ αλλά στη σημερινή Αθήνα; Αν αρρώσταινε ο Αϊ-Βασίλης, τι είδους δώρα θα έπαιρναν τα παιδιά; Και πόσα μένει να μάθουμε για τους καλικάντζαρους ακόμη; Δεν είναι λίγοι οι σύγχρονοι παραμυθάδες που καλούν τα παιδιά ν' ανακαλύψουν όψεις του κόσμου που τα περιβάλλει, εναρμονιζόμενοι πλήρως με το κλίμα των ημερών.
Ο Αντώνης Παπαθεοδούλου, για παράδειγμα, στο «Φουμ, φουμ, φουμ» (Πατάκης) εμφανίζει τον Ιωσήφ με την εγκυμονούσα Μαρία στην Αθήνα του 2009, όπως θα μπορούσε να είναι οποιοδήποτε άλλο μοναχικό ζευγάρι προσφύγων, ανέργων ή μεταναστών. Ενα ζευγάρι, ωστόσο, που θα συναντήσει τους δικούς του μάγους με τα δώρα, στα πρόσωπα μιας μαίας, ενός πιτσιρικά κι ενός πλανόδιου μουσικού.
* Μέσα από τα «Χριστούγεννα του Βασιλιά Σαλίγκαρου» (εκδ. Ε. Λαδά, Αγκυρα) η Ιωάννα Ντακόλια μιλάει για τη χαρά της φροντίδας των άλλων, ενώ η Αμάντα Μιχαλοπούλου, απ' τη μεριά της, στο «Η εγγονή του Αϊ-Βασίλη και τα μπισκότα της αγάπης» (εικ. Σ. Τουλιάτου, Καστανιώτης) φωτίζει τη σχέση των παιδιών με τους ηλικιωμένους με μια τρυφερή ιστορία αλληλοβοήθειας και αυταπάρνησης.
* Κι αν ο Φίλιππος Μανδηλαράς ισχυρίζεται πως όλοι μας κρύβουμε ένα ζαβολιάρικο ξωτικό εντός μας («Καλικάντζαρος είσαι και φαίνεσαι!», εικ. Π. Μπουλούμπασης, Πατάκης), ο πρωτοεμφανιζόμενος Κυριάκος Χαρίτος εκπέμπει το δικό του μήνυμα ειρήνης, τερματίζοντας τον εμφύλιο ανάμεσα στις λιχουδιές του χριστουγεννιάτικου μπουφέ («Φον Κουρα-μπιές εναντίον Κόμη Μελομακαρόνη», εικ. Ντ. Σταματιάδη, Μεταίχμιο).
* Τα «Παραμύθια του καλού μάγου», το τρίτο παιδικό βιβλίο του ποιητή Γιάννη Κοντού (εικ. Φ. Πατρικαλάκις, Κέδρος), δεν διαποτίζονται από τη χριστουγεννιάτικη ατμόσφαιρα. Πρόκειται όμως για μια συλλογή σύντομων ιστοριών με πρωταγωνιστές παιδιά και ζώα, που υμνούν την καλοσύνη και την ψυχική γενναιότητα.
Ενώ ο συγγραφέας και σεναριογράφος Νίκος Παναγιωτόπουλος, στην πρώτη του απόπειρα να απευθυνθεί σε μικρούς αναγνώστες, μιλάει για έννοιες όπως η ταυτότητα και η διαφορετικότητα, μέσα από τις περιπέτειες ενός... πάνοπλου ιπποπόταμου που διασταυρώνεται με τα πιο αλλόκοτα πλάσματα του κόσμου («Ο Ιπποπότης και η Νεραϊγελάδα», εικ. Β. Παπατσαρούχα, Ελληνικά Γράμματα).
* Πάντα επίκαιρη αναδεικνύεται και η προσπάθεια αφύπνισης της οικολογικής συνείδησης των παιδιών. Στο «Ο πλανήτης εκπέμπει SOS» της Φραντζέσκας Αλεξοπούλου-Πετράκη (εικ. Ι. Σαμαρτζή, εκδ. Παπαδόπουλος), η αγωνία ενός εννιάχρονου για τις φωτιές και τις πλημμύρες που απειλούν τη Γη γαληνεύεται κάπως μέσα από τη γνώση, ενώ στο «Σκουπίδια εν δράσει» της Λένα Τοξίδου (εκδ. Μίνωας) κρύβονται κάμποσα μυστικά της ανακύκλωσης.
Μύθοι και συμβολισμοί
* Η σειρά δε βιβλίων «Οικολογήματα» του Πατάκη, μόλις πλαισιώθηκε από ένα cd, όπου οι στίχοι του Βαγγέλη Ηλιόπουλου που αναφέρονται από τη μόλυνση των θαλασσών ώς τις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας, δένονται με μελωδίες του Κώστα Θωμαΐδη.
* Από τις πιο ενδιαφέρουσες πρόσφατες παιδικές εκδόσεις, ως προς το εικαστικό κομμάτι κυρίως, είναι το «Μαγικό άλογο του Χαν Γκαν» (εκδ. Αερόστατο): ένα κινέζικο παραμύθι εικονογραφημένο με μεταξοτυπίες του σπουδαίου ζωγράφου Χαν Γκαν που έζησε πριν από 2000 χρόνια περίπου, και οι οποίες, εν μέσω πολεμικών συρράξεων, αναδεικνύουν τον θρίαμβο της ομορφιάς.
Εξαιρετικά ενδιαφέρουσα όμως είναι και η νέα δουλειά της Ζωής Βαλάση, που έχει γι' αποδέκτες τα μεγαλύτερα παιδιά. Ο λόγος για το «Ερως και ψυχή» (εκδ. Στεφανίδη): ένα παραμύθι αντλημένο από μια ευρύτερη διήγηση του ρωμαίου συγγραφέα, ρήτορα και φιλόσοφου Απουλήιου, γραμμένη στα μέσα του 2ου αιώνα, μια δεξαμενή μύθων και συμβολισμών για τα στάδια ωρίμανσης της ανθρώπινης ύπαρξης μέσα από τον έρωτα.
* Οι προέφηβοι που διψούν για περιπέτειες και αγωνία, έχουν πλέον στη διάθεσή τους τον πρώτο τόμο της διαδραστικής σειράς «Τα 39 στοιχεία» που υπογράφει ο Ρικ Ριόρνταν, με πρωταγωνιστές δύο ορφανά αδέλφια που αποποιούνται μια τεράστια κληρονομιά, προκειμένου ν' ανακαλύψουν το μυστικό της παγκόσμιας δύναμης που κατέχουν τα σκορπισμένα στον πλανήτη παρακλάδια της οικογένειάς τους (εκδ. Αγκυρα).
* Επίσης περιπετειώδης είναι κι ο τόμος «Ο Πίτερ Παν και το μυστικό του Ραντούν», με τον οποίο ολοκληρώνεται η τριλογία των Ντέιβ Μπάρι και Ρίντλεϊ Πίρσον (Ψυχογιός), όπως κι ο έκτος τόμος της σειράς «Λάουρα» του Πέτερ Φρόιντ (Ψυχογιός), αλλά και το πρώτο εγχώριο δείγμα αστικού φάνταζι, «Ο ουροβόρος κρίνος» της Ελίζας Πολιτσοπούλου (Κέδρος).
* Οσο για τους δεκαεξάρηδες που αναμετριούνται με τον ναρκισσισμό τους αλλά και με τη διάθεση ν' αλλάξουν τα πάντα γύρω τους ριζικά, το μυθιστόρημα «Uglies» του Αμερικανού Σκοτ Γουέστερφελντ (εκδ. Μεταίχμιο) υπόσχεται να τους κόψει την ανάσα, μεταφέροντάς τους σ' έναν εφιαλτικό κόσμο, υποταγμένο στα πρότυπα της αισθητικής τελειότητας, που αρχίζει να δέχεται πυρά από ανυπότακτους νεολαίους.
Από την <<Ελευθεροτυπία>>.

Η ΜΙΚΡΗ <<ΝΕΦΕΛΗ>>...

ΜΟm, ΕΤΑΙΡΙΑ ΓΙΑ ΤΗ ΜΕΛΕΤΗ ΚΑΙ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑ ΤΗΣ ΜΕΣΟΓΕΙΑΚΗΣ ΦΩΚΙΑΣ Σολωμού 18, 10682 Αθήνα Τηλ.: 210-5222888, Fax: 210-5222450

Μετανάστες χωρίς χαρτιά – Άνθρωποι σε παρένθεση

Μέχρι πριν από λίγα χρόνια ο όρος «μετανάστης» είχε θετικό πρόσημο και αναφέρονταν αποκλειστικά στον Έλληνα μετανάστη της Γερμανίας, της Αυστραλίας, των ΗΠΑ. …Εκεί, κάπου στο 1990-1991 ο όρος «μετανάστης» άλλαξε πρόσημο και έννοια: απέκτησε αρνητικό πρόσημο και αναφέρονταν στον Αλβανό μετανάστη στην Ελλάδα.Τα τελευταία τέσσερα χρόνια, με κορύφωση τις ευρωεκλογές του 2009, ο όρος «μετανάστης» επανάκτησε το θετικό του πρόσημο σε αντιδιαστολή όμως πάντα με μια νέα κατηγορία και όρο που κατασκευάστηκε, του λαθρομετανάστη.Ο λαθρομετανάστης (ή αλλιώς: ο παράνομος μετανάστης ή ο δίχως χαρτιά μετανάστης ή ο μη καταγεγραμμένος μετανάστης) δεν είναι άλλος, και σε ευρωπαϊκό επίπεδο, από τον «ανεπιθύμητο μετανάστη»Πλέον και οι πιο προοδευτικές κυβερνήσεις, διεθνή φόρα, νομοθεσίες και οδηγίες, από το Δουβλίνο έως τη Στοκχόλμη, έχουν υψώσει ένα αδιαπέραστο τοίχος μεταξύ του μετανάστη και του λαθρομετανάστη. Ωσάν ο πρώτος, ο καλός, να έχει δύο πόδια, και ο έτερος, ο κακός, να έχει τρία.Στον πρώτο επιφυλάσσουν πολιτικές ένταξης, πολιτικά δικαιώματα, κοινωνικά δικαιώματα, ιθαγένεια. Στον δεύτερο, στον «κακό» μετανάστη, επιφυλάσσουν την επιστροφή, την απέλαση, την επαναπροώθηση και την οχύρωση των συνόρων.Είναι όμως έτσι; Είναι τόσο σαφής ο διαχωρισμός;Και ποιος είναι εντέλει ο λαθρομετανάστης;Ο σύγχρονός μας μετανάστης, ο «καλός μετανάστης», πριν γίνει νόμιμος ήταν επίσης μη νόμιμος, δηλαδή εισήλθε στη χώρα με μη νόμιμους τρόπους ή παρέμεινε σε αυτήν με μη νόμιμους τρόπους έως ότου η πολιτεία αποφάσισε να τον νομιμοποιήσει και να του αποδώσει κάποιο νομικό status.Ο σύγχρονός μας λοιπόν λαθρομετανάστης, ο «κακός μετανάστης» είναι απλώς αυτός που η πολιτεία, πλημμελώς, δεν του έχει αποδώσει κάποιο νομικό status.Μέσα στο μεγάλο τσουβάλι της κατηγορίας των λαθρομεταναστών εντάσσονται λογιών λογιών άνθρωποι και κατηγορίες: Από τον πολιτικό πρόσφυγα, τον περιβαλλοντικό πρόσφυγα, τον αναπτυξιακό πρόσφυγα έως τον οικονομικό μετανάστη. Κατά κύριο λόγο προέρχονται από την Κεντρική Αφρική (Σομαλία, Σουδάν, Ερυθραία, Νιγηρία) και την Ασία (Αφγανιστάν, Ιράκ, Πακιστάν, Μπαγκλαντές). Στην πλειονότητά τους δεν πρόκειται μήτε για καθαρούς οικονομικούς μετανάστες μήτε για πολιτικούς πρόσφυγες, αλλά για ανθρώπους in between – μεταξύ των δύο μεγάλων κατηγοριών. Σε κάθε περίπτωση πρόκειται για εξαναγκασμένη μετανάστευση (forced migration)- όπου η μετανάστευση δεν είναι επιλογή πολυτελείας αλλά ζήτημα καθαρής επιβίωσης. Εξ ου και ότι το φάσμα των ηλικιών διαφέρει από τους καθαρούς οικονομικούς μετανάστες. – Ενώ οι οικονομικοί μετανάστες είναι συνήθως νέοι άνθρωποι από 20-30 ετών, στους «λαθρομετανάστες» καλύπτεται όλο το ηλικιακό φάσμα.Η διαδικασία που ακολουθεί η χώρα μας αυτή τη στιγμή, και ελπίζω όχι για πολύ, είναι η εξής:Όποιον εισέρχεται στη χώρα μας με μη νόμιμες διαδικασίες συλλαμβάνεται ( σημειώνω ότι δεν υπάρχει η δυνατότητα να έρθει κάποιος με νόμιμη διαδικασία) και οδηγείται στους Ειδικούς Χώρους Παραμονής Αλλοδαπών ή σε ειδικά κέντρα κράτησης (συνοριακά κέντρα φύλαξης) Στους χώρους αυτούς ο μη νόμιμα εισερχόμενος μετανάστης θα παραμείνει για 2,3,4 ή 5 μήνες, ανάλογα με τις χωρητικές δυνατότητες του κτηρίου: Κατά το διάστημα αυτό μένει κλειδωμένος σε κάποιο εξαιρετικά βρώμικο κελί μαζί με άλλους πολλούς αλλοδαπούς, δεν προαυλίζεται, υποσιτίζεται, αρρωσταίνει- οι απόπειρες αυτοκτονίας δεν είναι ένα σπάνιο φαινόμενο. Τίποτα δεν θα λάβει χώρα κατά τη διάρκεια της παραμονής/φυλάκισης του στους χώρο αυτούς, κανείς δεν θα του μιλήσει για τα δικαιώματά του μήτε για τις υποχρεώσεις του, κανείς δεν θα τον προετοιμάσει για την επόμενη ημέρα. Όταν επιτέλους απελευθερωθεί, οι Αρχές θα του αποδώσουν το έγγραφο της διοικητικής απέλασης, με τον οποίο του επιτρέπεται να παραμείνει στη χώρα για ένα μήνα, ένα εισιτήριο λεωφορείου ή πλοίου με προορισμό την Αθήνα, κι ένα χάρτη του ιστορικού κέντρου της Αθήνας.Ο Αφρικανός θα μεταβεί στην πλατεία Αμερικής, Ο Αφγανός στην πλατεία Αττικής και οι λοιποί στην Ομόνοια – στα γκέττο που εμείς οι ίδιοι δημιουργήσαμε.Έτσι λοιπόν οι νεαρές κοπέλες θα επονομαστούν «νιγηριανές» και θα πουλάνε το κορμί του στην όποια Γερανίου, οι Αφρικανοί θα καταφύγουν στο εμπόριο τσάντας και cd, οι πακιστανοί και οι μπαγκλαντέζοι θα πωλούν λουλούδια και θα καθαρίζουν παμπριτζ αυτοκινήτων. Και οι ασυνόδευτοι ανήλικοι θα κρύβονται στη Πάτρα και στην Ηγουμενίστα ελπίζοντας πως κάποια στιγμή θα καταφέρουν να ξεφύγουν από την Ελλάδα και να οδηγηθούν προς τη βόρεια Ευρώπη. Μετά το πέρας του μήνα ο αλλοδαπός θα συλληφθεί και θα παραμείνει για 1 -2 μήνες σε κάποιο κελί του Α/Τ Ομόνοιας, Ακροπόλεως, Αγίου Παντελεήμονα. Με την αποφυλάκιση του θα λάβει εκ νέου το έγγραφο της διοικητικής απέλασης, με τον οποίο του επιτρέπεται να παραμείνει στη χώρα για ένα μήνα. κ.ο.κΤο μοντέλο αυτό, θέλουμε να πιστεύουμε ότι συνιστά μεταναστευτική πολιτική. Και πράγματι υπό μία παράδοξη έννοια είναι. Στόχος του μοντέλου αυτού είναι η μείωση των ροών: Βασίζεται στο λογικό σχήμα: θα περάσεις τόσο άσχημα στην Ελλάδα και μετά θα πεις στους φίλους σου πόσο χάλια είναι στην Ελλάδα και άρα δεν θα θελήσουν να έρθουν! Αρκετά παιδικό, θα έλεγα!Το σχήμα αυτό αγνοεί ότι οι άνθρωποι αυτοί δεν επιλέγουν με ορθολογικά κριτήρια να φύγουν από τα χώρα τους μήτε αποτελεί επιλογή τους η Ελλάδα. Το δικαίωμα στη ζωή διεκδικούν και φεύγουν νύχτα με ένα μωρό στη αγκαλιά με προορισμό οποιαδήποτε χώρα της Ευρώπης πλην της Ελλάδας (το γνωρίζουν καλά ότι η Ελλάδα είναι κόλαση) Η Ελλάδα όμως είναι η πρώτη πύλη της ΕΕ. Κι έτσι εγκλωβίζονται εδώ καθώς η Πύλη προς τις άλλες Ευρωπαϊκές χώρες είναι ερμητικά κλειστή.Την ομηρία των ανθρώπων αυτών την εκμεταλλευόμαστε ως κράτος και ως ιδιώτες με ποικίλους τρόπους και περισσή κουτοπονηριά:Ο σημαντικότερος τομέας είναι ο εργασιακός. Διατηρώντας ένα υψηλότατο αριθμό εργατικών χεριών δίχως νομικό status, ενισχύουμε την μαύρη εργασία. Το οποίο συνιστά μια έμμεση επιδοματική πολίτική του κράτους προς τους μικρομεσαίους.Σημαντικά οφέλη έχουν και οι ιδιοκτήτες σπιτιών που τους νοικιάζουν τα σχεδόν υπό κατεδάφιση σπίτι τους έναντι υπέρογκων ενοικίων.Μα και διάφορα άλλα αφεντικά θα τους έχουν στη δούλεψή τους κι όταν θα έρθει η ώρα της πληρωμής απλά θα καλούν την αστυνομία για να συλλάβει τον λαθρομετανάστη.Κατά το διάστημά παραμονής τους στην Ελλάδα δεν θα είναι λίγοι οι δικηγόροι που θα τους πλησιάσουν και έναντι υψηλότατου αντιτίμου θα τους προσφέρουν φρούδες ελπίδες κι έπειτα θα εξαφανιστούν.Στην πραγματικότητα, εκεί, στα γκέττο, οι μετανάστες συνιστούν ένα γιγάντιο προπέτασμα όπισθεν του οποίου ανθεί η παραοικονομία και η παρανομία. Για τον ίδιο η προσφυγή στην παραβατική συμπεριφορά είναι ορθολογική επιλογή- ο μοναδικός τρόπος επιβίωσης. Γι εμάς όμως είναι επιτυχές μοντέλο οικονομίας: ναρκωτικά, εμπόριο σαρκός, μαύρη εργασία.Το σημαντικότερο όφελος όμως είναι ότι συνιστούν έναν εύκολα πολιτικά χειραγωγήσιμο πληθυσμό για τον εκφοβισμό της κοινωνίας- το θύμα των δυτικών πολιτικών, στην Ελλάδα επέχει θέση απόλυτου θύτη. Για όλα φταίει αυτός:Είναι παλιά η ιστορία: Από τον λεπρό στον τρελό κι έπειτα στον μετανάστη και τώρα στον λαθρομετανάστη- Η κατασκευή των αποδιοπομπαίων τράγων.Όλοι εκμεταλλεύονται την κατάσταση- ο καθένας με τον τρόπο του.Ακόμα και οι κινηματικές μορφές έκφρασης: Όσο και οι Δεξιοί, Ακροδεξιοί και Εθνικιστές αντιμετωπίζουν τον λαθρομετανάστη ως το νέο υποκείμενο της επανάστασης – οι πρώτοι με την αποθέωση του οι δεύτεροι με την εξολόθρευσή του.Οι ίδιοι όμως ελάχιστα καταλαβαίνουν από όλα αυτά τα δυτικά παιχνίδια και για το μόνο που ενδιαφέρονται, το μόνο που διεκδικούν είναι το δικαίωμα στη ζωή.Η ΕΕ βέβαια δεν είναι άμοιρη ευθυνών: Όλα όσα συμβαίνουν είναι αποτέλεσμα των Ευρωπαϊκών επιλογών.Για την ΕΕ οι λαθρομετανάστες είναι ένας εφεδρικό στρατός εργατικών χεριών . Τον διατηρούν στην Ελλάδα και όταν υπάρχει η ανάγκη επανδρώνουν καμπόσους. Cherry picking.Υπάρχουν λύσεις; Προφανώς. Το πρώτο που έχουμε να κάνουμε ως κοινωνία είναι να σταματήσουμε να φοβόμαστε τον «άλλο», τον «ξένο», τον «αλλότριο».Η Μετανάστευση είναι σαν την καταιγίδα. Ένα φυσικό φαινόμενο που πάντα συνέβαινε και πάντα θα συμβαίνει. Αυτό που οφείλουμε να κάνουμε είναι να εφαρμόσουμε πολιτικές που θα μεγιστοποιούν τα οφέλη και θα μειώνουν τα κόστη. Θα κλείσω με μια μικρή ιστορία- του Μανώλη Δελλαπόρτα-Πριν ένα χρόνο, σε ένα φεστιβάλ μεταναστών, είδα έναν κύριο, γύρω στα 50 φανερά αφρικανικής καταγωγής, (μαύρος). Μια κάρτα στο πέτο του ανέγραφε το όνομά του: Μανώλη Δελλαπόρτα. Τον πλησίασα, τον ρώτησα μου εξήγησε: «ο παππούς μου ήταν από τη Κεφαλονιά, μετανάστευσε στην Αιθιοπία. Γνώρισε τη γιαγιά μου. Παντρεύτηκαν. Έκαναν παιδιά- ένα από αυτά ήταν ο πατέρας μου. Γνώρισε και αυτός με τη σειρά του τη μητέρα μου. Παντρεύτηκαν, έκαναν παιδιά. Εμένα μου έδωσαν το όνομα του παππού.» Και τώρα ο Μανώλης Δελλαπόρτας, ήρθε στην Ελλάδα, για μια καλύτερη ζωή, ως παράνομος μετανάστης. Τόσο απλά.Σας ευχαριστώ
_______________
* Ομιλία της Αφροδίτης Αλ Σάλεχ στην εκδήλωση των Γιατρών Χωρίς Σύνορα, με θέμα: Μετανάστες χωρίς έγγραφα, αιτούντες άσυλο, πρόσφυγες: Ένας Ευάλωτος πληθυσμός, 16/12/2009.
Πηγή:http://afroditealsalech.blogspot.com/2009/12/blog-post_16.html

Το Βυζάντιο δεν σταμάτησε στην Αλωση

Της Ν. ΚΟΝΤΡΑΡΟΥ-ΡΑΣΣΙΑ
Εξαιρετική ζωγραφική της Επτανησιακής Σχολής, xειροποίητες δημιουργίες από τις περίφημες κεντήστρες της Κωνσταντινούπολης, που παρήγαγαν τα πλουσιότερα άμφια των μεταβυζαντινών χρόνων, τοιχογραφίες, μικροτεχνία, Ευαγγέλια, ιερά κειμήλια, είναι μερικά από τα νέα εκθέματα του Βυζαντινού Μουσείου που άνοιξε ένα τμήμα της νέας πτέρυγάς του και μας περιμένει.
Εργα των χειρών από τις περίφημες κεντήστρες της Κωνσταντινούπολης στο Βυζαντινό Μουσείο. Ανοιξε ένα τμήμα από το δεύτερο κομμάτι των μόνιμων συλλογών του Ολόκληρη η καινούργια ενότητα με τίτλο «Το Βυζάντιο στη νεότερη εποχή» θα παρουσιαστεί στα τέλη Ιανουαρίου του 2010.
Κάτω από το φυσικό φως, τα βαρύτιμα άμφια και οι εικόνες σε διάφανες γυάλινες προθήκες ή μέσα στο υποβλητικό σκότος, αφηγούνται γλαφυρά την άγνωστη και παρεξηγημένη ιστορία του Βυζαντίου που γράφτηκε μετά την Αλωση της Πόλης, σε χρόνους σκοτεινούς, τον 15ο-19ο αιώνα.
Το δεύτερο μέρος της μόνιμης συλλογής του μουσείου που ετοιμάζεται εδώ και χρόνια με πολύ κόπο, αναπτύσσεται σε έναν νέο χώρο 1.400 τ.μ. Εκτίθενται συνολικά 750 αντικείμενα, τα περισσότερα για πρώτη φορά, όπως 243 εικόνες, 30 τοιχογραφίες, 24 γλυπτά και 1.000 νομίσματα.
Ο διευθυντής του Βυζαντινού Μουσείου, Δημήτρης Κωνστάντιος, θεωρεί ενδιαφέρουσα μια περιήγηση τις μέρες των Χριστουγέννων στις τρεις πρώτες ενότητες του δεύτερου μέρους των μεταβυζαντινών συλλογών που δείχνουν: την «Ενετική κυριαρχία και τους Γραικούς» την τέχνη που αναπτύχθηκε σε βενετοκρατούμενες περιοχές, όπως στην Κρήτη και στα Επτάνησα, μια συλλογή με έξοχες εικόνες, πολλές από τις οποίες παρουσιάζονται για πρώτη φορά, όπως επίσης μικροτεχνία από τη Μικρά Ασία, άμφια κεντημένα από τα εργαστήρια της Πόλης και πίνακες Καραμανλήδικους. Δηλαδή, κείμενα αλλά και εικόνες Αγίων, γραμμένες από Ορθοδόξους με ελληνικούς χαρακτήρες στην τουρκική γλώσσα.
«Σ' αυτό το κομμάτι βλέπουμε την ταυτότητα των Ρωμιών σε τουρκοκρατούμενες περιοχές. Είναι φανερό πως ενώ ζούσαν υπό το βλέμμα των κατακτητών, δεν έπαψαν να είναι δημιουργικοί, να εργάζονται, να παράγουν πλούτο, να ταξιδεύουν, να επικοινωνούν με άλλους ανθρώπους, να εισπράττουν νέες ιδέες και να δημιουργούν με βάση την Ορθοδοξία. Διατηρούν έτσι τη ρωμέικη ταυτότητά τους, που είναι διαφορετική από την ταυτότητα των Τούρκων. Επομένως, δεν είναι μια περίοδος σκοταδισμού, όπως νομίζουμε. Οι Ρωμιοί δείχνουν να αντιστέκονται στην αλλοτρίωση με όπλο τη δημιουργία».
Στην ενότητα που παρουσιάζεται, η τέχνη των Επτανήσων, μια σειρά από έξοχες εικόνες του Πουλάκη και άλλων της επτανησιακής σχολής που δεν είχαν ποτέ παρουσιαστεί ώς τώρα ως σύνολο, ο κ. Κωνστάντιος δίνει έμφαση στο αφιέρωμα για τον ναό. «Εχουμε ένα εκπληκτικό ξυλόγλυπτο τέμπλο από τα Επτάνησα. Το σημαντικό όμως είναι ότι προσπαθούμε να δείξουμε την Εκκλησία όχι μόνο ως χώρο πίστης, αλλά ως τόπο κοινωνικής συνοχής. Εκεί παντρεύονται, εκεί συγκεντρώνονται μετά τα ταξίδια τους, εκεί ανταλλάσσουν απόψεις, μαθαίνουν τα νέα, παίρνουν αποφάσεις. Εδώ βλέπουμε τις κρατούσες κοινωνικές αντιλήψεις μέσα κι έξω από την εκκλησία. Εχουμε από τις κολυμπήθρες που βαφτίζουν τα παιδιά τους, εκ των οποίων μια έξοχη ασημένια, ώς τις φωτογραφίες του 19ου αιώνα από συγκεντρώσεις γύρω από τις εκκλησίες, συζητήσεις, που δείχνουν τον κοινωνικό ρόλο της εκκλησίας, πώς συσπειρώνονται οι Ορθόδοξοι γύρω της σε όλη την Ελλάδα».
Σε λίγο καιρό θα δείξουν και τις υπόλοιπες ενότητες που αφορούν την καθημερινή ζωή, τον ρόλο του εντύπου στη διαμόρφωση του νέου ελληνισμού. Την μεγάλη ενότητα, την αφιερωμένη στην Κρήτη με σπουδαία έργα της λεγόμενης Κρητικής Σχολής επώνυμα και ανώνυμα: Ρίτζου, Κλόντζα, Δαμασκηνού.
«Είναι η κρητοβενετσάνικη κοινωνία που ήδη από τη Αναγέννηση δημιουργεί τις προϋποθέσεις για να ζωγραφίσουν έτσι οι ζωγράφοι, από τους οποίους βγαίνει ο Γκρέκο. Αυτή είναι η μεγαλύτερη έκθεση και η μοναδική που έχει γίνει ώς τώρα στον ελλαδικό και διεθνή χώρο, που αναφέρεται στο σύνολο της ιστορικής περιόδου που ονομάζαμε ώς σήμερα Τουρκοκρατία και Βενετοκρατία».
Η έκθεση θα κλείσει με την τέχνη του νέου ελληνικού κράτους. Η ενότητα αυτή με τον τίτλο «Βυζάντιο και η νεότερη τέχνη» κάθε έξι μήνες θα αλλάζει. «Θα εκθέτουμε έργα νεότερης τέχνης που έχουν επηρεαστεί από το Βυζάντιο. Ξεκινάμε με το πρώτο μισό του 20ού αιώνα και έργα των Παρθένη, Βασιλείου, Κόντογλου».
Εντός των ημερών απελευθερώνονται οι χώροι του καφενείου και των πωλητηρίων, όπου μέχρι τώρα στεγάζονταν προσωρινά τα γραφεία, έτσι ώστε να πιούμε την άνοιξη στον εκπληκτικό κήπο του Βυζαντινού Μουσείου τον πρώτο καφέ.

Από την << Ελευθεροτυπία>>.

ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΗΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ ΑΛΕΞΑΤΟΣ.

Ο Πανοσιολογιότατος Αρχιμανδρίτης κύριος Χρυσόστομος Αλεξάτος, μια βιβλική μορφή, που θαρείς ότι δρασκέλισε το χρόνο. Διακονεί με αυταπάρνηση και ακάματο ζήλο επί σειρά ετών, την εκκλησία της Σάμης. Προσωπικότητα με έντονη δραστηριότητα, διέσωσε τους θρησκευτικούς θησαυρούς, πρωτοστάτησε στην κατασκευή της εκκλησίας της Σάμης, της Γριλιώτισας κ.α.
Σεμνός και ασκητικός στον ιδιωτικό του βίο, συνεχίζει να δίνει τα πάντα, για το εκκλησίασμά του.
Κείμενο και φωτογραφία: Τάκης Τόκκας.

ΣΟΚ! Φολιάσανε δέκα γατάκια στα Μαυράτα!!

Δέκα γατάκια βρέθηκαν δηλητηριασμένα στο χωριό Μαυράτα του Ελειού. Τα γατάκια δεν ήταν αδέσποτα. Ζούσαν σε σπίτι που τα φρόντιζαν, τους είχαν φαγητό, καθαρό σπίτι και κυρίως τα αγαπούσαν.
Δεν πείραζαν κανέναν, γυρόφερναν στο σπίτι τους, δεν ενοχλούσαν,δεν γαύγιζαν αφου είναι γάτες, ούτε φαγανε τσι κότες καμιανού για να τα τιμωρήσει εν βρασμω!Κάποιο χαλασμένο μυαλό έριξε δηλητήριο στο συγκεκριμένο σπίτι και αφάνησε τα γατάκια.
Δέκα πανέμορφα, παιγνιδιάρικα γατάκια πήγανε χαμένα από το χέρι αρρωστου ανθρώπου. Μέχρι πότε θα μένουν ατιμώρητοι αυτοί οι άνθρωποι;
Nτροπή!
Πηγή: www.kefaloniapress.gr

ΧΙΟΝΙΑ...

Τα πρώτα χιόνια, είχαμε σήμερα στον Αίνο! Το καλύτερο δώρο της φύσης, για τον υδροφόρο ορίζοντα του νησιούμας! Άντε, καλά και κατάλευκα Χριστούγεννα λοιπόν!!!

Νεες Ιστοσελιδες Δημου Σαμης‏

Ο Δημος Σαμης απεκτησε δυο νεες ιστοσελιδεςhttp://www.kefalonia-sami.gr/ , η οποια θα εξελιχθει ως η νεα επισημη σελιδα του Δημουκαιhttp://www.cavesofsami.com/ , η οποία αφορα στα Σπηλαια του Δημου Σαμης και περιεχει πληροφοριες και ντοκιμαντερ.

Ο άνθρωπος που έχτισε τα γερά σπίτια στα Ιόνια

Του Σταυρου Τζιμα
ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ. Στον κόσμο των αντισεισμικών κατασκευών θεωρείται περίπου μύθος και στα Ιόνια νησιά, οι άνθρωποι πίνουν νερό στο όνομά του.
Ο κ. Τάκης Παυλάτος είναι ο μηχανικός που ανοικοδόμησε την Κεφαλονιά, την Ζάκυνθο και την Ιθάκη, μετά τον φοβερό σεισμό του 1953, όταν 7,2 Ρίχτερ ρήμαξαν τα πανέμορφα αυτά νησιά αφήνοντας πίσω 455 νεκρούς και χιλιάδες κατεστραμμένα κτίρια. Και την ανοικοδόμησε με τρόπο που μισόν αιώνα μετά, οι άνθρωποι «όταν κοιμούνται και κουνηθούν γυρίζουν από το άλλο πλευρό γιατί ξέρουν ότι τα σπίτια τους αντέχουν».
Αποδείξεις; Ο σεισμός των 5,9 Ρίχτερ της περασμένης Κυριακής που άφησε σχεδόν ανέγγιχτες τις οικοδομές στην Κεφαλονιά, μολονότι το επίκεντρο ήταν κοντά και το εστιακό βάθος μικρό, αλλά και εκείνος των 7 Ρίχτερ το 1983 στην επιθετικότητα του οποίου συμπεριφέρθηκαν με επιτυχία τα παλαιότερα κτίρια.
Ας πάμε όμως μισό αιώνα πίσω. Στις αρχές της δεκαετίας του ’50 δεν υπήρχαν αντισεισμικοί κανονισμοί ούτε συσσωρευμένη γνώση στο θέμα της αντιμετώπισης των σεισμών που όταν «χτυπούσαν» προκαλούσαν μεγάλες ζημιές.
Οι άνθρωποι έχτιζαν τα σπίτια τους όπως αυτοί νόμιζαν με τους μαστόρους και τους εργολάβους να αυτοσχεδιάζουν δίχως να είναι σε θέση να δομήσουν τα κτίρια με τρόπο που να αντέχουν σε πολύ ισχυρούς σεισμούς. Ο σεισμός της 12ης Αυγούστου του 1953 ισοπέδωσε την Κεφαλονιά και προκάλεσε τεράστιες ζημιές στην Ιθάκη, Ζάκυνθο και Λευκάδα.
Νεαρός μηχανικός, τότε, ο Kεφαλονίτης κ. Παυλάτος, μόλις είχε αποφοιτήσει από το Πολυτεχνείο, με διδακτορική διατριβή στην αντισεισμικότητα των κατασκευών, μια ειδικότητα νεόκοπη στην ελληνική πραγματικότητα, ανέλαβε κατόπιν ανάθεσης του αρμόδιου υπουργείου να εκπονήσει τις μελέτες των υπό ανέγερση κτιρίων και να επιβλέψει την ανοικοδόμηση. Εφάρμοσε στην πράξη όσα είχε διδαχθεί γύρω από τις αντισεισμικές κατασκευές και συνέβαλε, με το έργο του, τα μέγιστα στην κατάρτιση αργότερα -το 1959- του πρώτου αντισεισμικού κανονισμού στην Ελλάδα, που βελτιωμένος ισχύει και σήμερα.
«Πρόκειται για ηρωική φυσιογνωμία. Ο Παυλάτος ουσιαστικά έφτιαξε από τα θεμέλια τα νησιά του Ιονίου, και βοήθησε πάρα πολύ στην αντισεισμική προστασία» λέει στην «Κ» ο καθηγητής κ. Βασίλης Παπαζάχος.
Στα 83 του χρόνια σήμερα ο κ. Παυλάτος δεν ανησυχεί καθόλου όταν ακούει ότι έγινε σεισμός στο Ιόνιο. «Τα κτίρια εκεί είναι γερά, γι’ αυτό αντέχουν σε μεγάλους σεισμούς. Οταν τα φτιάχναμε τηρούσαμε με θρησκευτική ευλάβεια τις προδιαγραφές και οι ιδιοκτήτες παρακολουθούσαν από κοντά την κατασκευή τους. Γύριζα πόλεις και χωριά, έδινα οδηγίες για κάθε κτίσμα και οι εργολάβοι υπάκουαν. Γι’ αυτό σήμερα η Κεφαλονιά και τα νησιά κρατούν καλά, απέναντι στα πολλά Ρίχτερ» λέει στην «Κ».
Ο βραβευμένος από την Ακαδημία Αθηνών, παλαίμαχος μηχανικός, ενημερώνεται για ό,τι έχει σχέση με κατασκευές και σεισμούς, σχεδιάζει αντισεισμικά κτίρια και βεβαίως έχει άποψη για το μέγα ζήτημα της αντισεισμικής προστασίας σήμερα.
«Η αντισεισμική θωράκιση δεν είναι αυτή που θα ήθελα. Η παλιά στηριζόταν στην ακαμψία, δηλαδή τα τοιχώματα στην οικοδομή άρχιζαν από το ισόγειο της οικοδομής, εκεί που τώρα φτιάχνουν πιλοτές. Οι πιλοτές είναι τα “ξύλινα πόδια” των πολυκατοικιών. Είδαμε τι έγινε το 1981 στην Αθήνα».
Το σοβαρότερο πρόβλημα, ωστόσο, όπως επισημαίνει ο ίδιος, εντοπίζεται στα χιλιάδες αυθαίρετα, που κατασκευάζονται χωρίς κανέναν σεισμικό συντελεστή.
Πηγή: Εφημερίδα <<Η Καθημερινή>>. Μάιος του 2007.