ΣΑΤΥΡΙΚΑ ΤΟΥ ΛΑΣΚΑΡΑΤΟΥ.

Γιατί αν εκειό το ράσο που φορείτε

δεν σας δικάει να ζείτε με τιμή,

γιατί δεν το πετάτε να γενείτε

πραματευτάδες ή αμαξοδηγοί;

Κλέφτουν κι εκείνοι,

ναι, κλέφτουν και γδυούνε,

μα τουλάχιστον δεν ιεροσυλούνε.

Για τους καλόγερους ειδικά, έγραφε χειρότερα:

Ο μοναχός
Του μοναχού ο καιρός, καιρός χαμένος
η φύσις δεν το θέλει και φρικιάζει.
Στο μοναστήρι έρημος, κλεισμένος
δέεται μέρα-νύχτα κι αηδιάζει.

Ουτιδανός και ζωντανός θαμμένος,
στον κόσμο περιττός, εκεί μονάζει
ο διάολος σ΄ αυτόν ερωτευμένος
μπαίνει μέσ΄ στο κελλί του και φωλιάζει.

Του σβει το νου και τη καρδιά του κλει
κι ανθρωπόμορφο χτήνος τόνε κάνει,
κι άνθρωπο του Θεού τόνε καλεί

ενώ την ανθρωπιά απ΄ αυτόνε βγάνει.
Κι ο μοναχός που δεν το νοιώθει διόλου
ζει στη μονή του μπαίγνιο του Διαόλου.-


Του Λασκαράτου πάλι, ένα σονέτο για τους ψευτοπατριώτες:

Στο ανάθεμα, στο ανάθεμα να πάνε
Όλοι όσοι φιλοπόλεμοι προδότες
Το αίμα των παιδιώνε μας ζητάνε,
Και του Έθνους όλου τους τιμίους ιδρώτες.

Μα τι… κι αυτό το Έθνος το αμποδάνε
Στον κρεμνό! Πατριώτες Ισκαριώτες
Εσείς να πάτε οι Τούρκοι να σας φάνε·
Εχθροί, τύραννοι, δόλιοι συνωμότες,

Δώστε και σεις ψευτοήρωες μια ρανίδα
Από το απαίσιον αίμα το δικό σας,
Σεις πό’χετε στο στόμα την Πατρίδα,

Και στην καρδιά τον άθλιο εγωισμό σας,
Μα σεις δεν έχετε άλλη επιθυμία,
Παρά του γείτονά σας τη ζημία!...