11349.htm

Από τον Στέφανο Κασιμάτη

http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_columns_2_26/05/2010_402234

Πώς φθάσαμε στο σημείο ώστε η συνολική φαρμακευτική δαπάνη το 2009 στην Ελλάδα να ήταν 9,2 δισ. ευρώ, ενώ η Ισπανία, με τετραπλάσιο πληθυσμό, να έχει ξοδέψει 12 δισ.; Δεν θα τολμούσα ποτέ να προσεγγίσω το θέμα, αν δεν είχα την τύχη να γνωρίσω έναν άνθρωπο, ο οποίος, παρακινούμενος από την καλώς νοουμένη τρέλα του, αφιέρωσε χρόνια από τη ζωή του για να ερευνήσει το θέμα. Σήμερα, απογοητευμένος από τη ματαιότητα της προσπάθειας, ζει μονίμως στο εξωτερικό. Η ιστορία των προμηθειών ιατρικού υλικού από το Δημόσιο, που ακολουθεί παρακάτω, απαντά εν μέρει στο αρχικό ερώτημα και είναι η ιστορία της δικής του προσπάθειας. Τα στοιχεία είναι το προϊόν της δικής του έρευνας και, προσφάτως, τα δημοσίευσε στο προσωπικό του ιστολόγιο. Είθε, μέσω της περίληψης που δημοσιεύεται εδώ, η ιστορία του να πάρει τη δημοσιότητα που της αξίζει.

Ολα ξεκινούν με την παράγραφο 2 του άρθρου 7 του ν. 2955/2001, που δημοσιεύεται στο ΦΕΚ 256/2-11-2001 και ορίζει ότι «με κοινή απόφαση των υπουργών Ανάπτυξης, Οικονομικών, Εργασίας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων και Υγείας και Προνοίας μπορεί να καθορίζεται ανώτατη τιμή προμήθειας, χωρίς διαγωνισμό, συγκεκριμένων υλικών, που δεν είναι συγκρίσιμα, καθώς και υλικών των οποίων ο χαρακτηρισμός ως πλέον κατάλληλων εξαρτάται από τις ιδιαιτερότητες του συγκεκριμένου ασθενούς». Πολύ γρήγορα, εκδόθηκαν και οι υπουργικές αποφάσεις, με τις οποίες σχεδόν το σύνολο των ορθοπεδικών, αλλά και άλλων υλικών, εντάσσονται στην κατηγορία των «μη συγκρίσιμων». Ετσι ο ανταγωνισμός καταργήθηκε διά νόμου και ένα σημαντικό τμήμα της αγοράς πέρασε στα χέρια εμπόρων και γιατρών.

Την πονηρή ρύθμιση και τις υπουργικές αποφάσεις, που είχαν εκδοθεί χωρίς τεχνικά στοιχεία, ο πρωταγωνιστής της ιστορίας μας επεσήμανε στην ηγετική ομάδα της Ν.Δ. στις αρχές του 2003. Ηταν η εποχή όπου ο αέρας στα πανιά της Ν.Δ. ήταν ούριος και την οδηγούσε στην εξουσία. Η Ν.Δ. υποσχόταν την «επανίδρυση του κράτους»! Η πλειονότης των ψηφοφόρων το είχε πιστέψει, ανάμεσά τους και ο πρωταγωνιστής της ιστορίας μας, ο οποίος προσέφερε αφιλοκερδώς τις υπηρεσίες του στο κόμμα ως σύμβουλος σε τεχνικά θέματα της ειδικότητάς του, βέβαιος ων ότι συνέβαλε στη δημιουργία μιας καλύτερης Ελλάδας.

Για μεγάλο διάστημα η Ν.Δ. έκανε το θέμα σημαία της. Βομβάρδιζε τη Βουλή με καταιγισμό ερωτήσεων -τις οποίες συνέτασσε, ως επί το πλείστον, το πρόσωπο της ιστορίας μας. Ζητούσε να πληροφορηθεί με ποια στοιχεία τεκμηριώνεται ο ισχυρισμός «ότι δεν είναι δυνατόν να υπάρξει υλικό ενός κατασκευαστή, το οποίο να μπορεί να συγκριθεί, ως προς τα λειτουργικά του χαρακτηριστικά, με οποιοδήποτε άλλο υλικό άλλου κατασκευαστή». Προσήπτε, τότε, στην κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ «κατάργηση του ανταγωνισμού», «παραβίαση Κοινοτικών Οδηγιών», «έλλειψη τεκμηρίωσης», «απόλυτη αδιαφάνεια» και άλλα ηχηρά παρόμοια. Ενδεικτικό της σημασίας που απέδιδε η Ν.Δ. στην καμπάνια είναι ότι τις ερωτήσεις υπέγραφαν ιερά τέρατα της παράταξης, όπως ο Γιώργος Αλογοσκούφης και ο Νικήτας Κακλαμάνης. Ο δε Προκόπης Παυλόπουλος προέβη σε καταγγελία στο Ελεγκτικό Συνέδριο, ζητώντας την παρέμβασή του. Εγινε ως και ειδική σύσκεψη των τομεαρχών για το θέμα, υπό τον Κώστα Καραμανλή, και ακολούθησε κατάθεση επερώτησης, υπογεγραμμένη από 43 βουλευτές. Η μόνη αντίδραση από κυβερνητικής πλευράς ήταν από την τότε υφυπουργό Υγείας Ελπίδα Τσουρή, η οποία επεσήμανε αρμοδίως τον κίνδυνο παρέμβασης από την Ευρωπαϊκή Ενωση. Η προσπάθειά της ήταν άκαρπη...

Ακολουθούν οι εκλογές του 2004, τις οποίες η Ν.Δ. κερδίζει πανηγυρικά. Επιτέλους, έρχεται το τέλος της αδιαφάνειας! Η κυβέρνηση της Ν.Δ. θα βάλει σε τάξη όλα τα κακώς κείμενα! Είναι η χαραυγή της νέας εποχής! Στο σημείο αυτό, για να κάνω την ειρωνεία λίγο πιο πικρή, να γυρίσουμε πίσω στις 19/6/2003. Τότε, στη σχετική ερώτηση, που είχαν καταθέσει τότε οι Γ. Κωνσταντόπουλος, Ν. Κακλαμάνης και Γ. Αλογοσκούφης, ετίθετο και το ερώτημα αν σκοπεύουν τα συναρμόδια υπουργεία να επεκτείνουν την εφαρμογή της επίμαχης διάταξης (που καταργούσε τους διαγωνισμούς και επέβαλε ανώτατες τιμές) και σε άλλα ιατρικά υλικά, πλην των ορθοπεδικών. Τι έκπληξη, λοιπόν, ότι ένα από τα πρώτα πράγματα που έκανε η νέα κυβέρνηση ήταν ακριβώς αυτό...

Μέσα στις στοίβες των εγγράφων, που προωθούντο προς υπογραφή στον Ν. Κακλαμάνη, τους πρώτους μήνες της «Νέας Διακυβέρνησης» ήταν τροπολογία της πολυθρύλητης παραγράφου 2 του άρθρου 7 (ν. 2955/2001), η οποία επεξέτεινε την κατάργηση των διαγωνισμών και για τα υλικά αιμοκάθαρσης των νεφροπαθών, καθώς επίσης την ισχύ της διάταξης και για τα ασφαλιστικά ταμεία, πέραν των δημοσίων νοσοκομείων για τα οποία ίσχυε έως τότε. Το εντόπισε ο άνθρωπός μας και επέστησε την προσοχή του υφυπουργού Γ. Κωνσταντόπουλου, ο οποίος έγινε έξαλλος, όπως και ο Ν. Κακλαμάνης. Η τροπολογία αποσύρεται, το θέμα όμως τίθεται υπ’ όψιν του Κ. Καραμανλή. Εν τη μεγαθυμία του, εκείνος δεν δίνει συνέχεια. «Αφού αποσύρθηκε, ας το ξεχάσουμε», λέει. Μετά από δύο ημέρες, ο συντάκτης της τροπολογίας (υφυπουργός τότε) τηλεφωνεί οργισμένος στον Γ. Κωνσταντόπουλο. «Εσύ τώρα τι κέρδισες;» τον ρωτάει και του κλείνει το τηλέφωνο.

Ερχεται όμως ο Δεκέμβριος του 2004 και η τροπολογία περνά μέσα σε άλλο νομοσχέδιο, υπογεγραμμένη κανονικότατα από τους συναρμοδίους υπουργούς. Ταυτοχρόνως όμως, εμφανίζεται στη σκηνή η Επιτροπή από τις Βρυξέλλες και ζητεί (με το έγγραφο 204625/2004) κατάργηση της επίμαχης διάταξης. Η κυβέρνηση απαντά στις 10 Δεκεμβρίου και δεσμεύεται ότι θα το πράξει τον Ιανουάριο του 2005. Τι περίεργο όμως! Στις 23 Δεκεμβρίου 2004 η τροπολογία δημοσιεύεται στο ΦΕΚ 259 Α΄. Ακολουθεί ένα πιγκ πογκ μεταξύ Ευρωπαϊκής Επιτροπής και ελληνικής κυβέρνησης: ανά έξι μήνες η Επιτροπή ζητεί την κατάργηση του ισχύοντος καθεστώτος στις προμήθειες και η κυβέρνηση δεσμεύεται κερδίζοντας εξάμηνες παρατάσεις. Ωσπου τον Ιούνιο του 2006 η υπόθεση παραπέμπεται στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο. Τον Σεπτέμβριο, ο τότε υπουργός Δημ. Αβραμόπουλος εκδίδει εγκύκλιο και ζητεί την άμεση διενέργεια διαγωνισμών από τα δημόσια νοσοκομεία, αλλά για τα ασφαλιστικά ταμεία ουδείς ενδιαφέρεται. Δεν γίνεται κανένας διαγωνισμός. Τον Δεκέμβριο του 2007 εκδίδεται η καταδικαστική απόφαση εις βάρος μας, αλλά η κυβέρνηση ποιείται την νήσσαν ώς τον Αύγουστο του 2009, όπου εν όψει δεύτερης παραπομπής και επαπειλούμενου προστίμου, η επίμαχη διάταξη καταργείται. Ωστόσο, έως σήμερα οι προμήθειες εξακολουθούν να γίνονται με υπουργικές αποφάσεις, που είχαν εκδοθεί βάσει της καταργηθείσης διάταξης, ελλείψει νομοθετικού πλαισίου. «Αυτή είναι η Ελλάδα», όπως είπε κάποιος...

ΙΔΟΥ ΤΟ ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΙΚΟ ΔΗΜΟΣΙΕΥΜΑ ΑΠΟ ΤΟ BLOG ΕΡΜΙΠΠΟΣ

-Για όποιον θέλει να ξέρει που πήγαν τα λεφτά

Που πήγαν τα λεφτά; Ένα μεγάλο, πολύ μεγάλο μέρος, μεγαλύτερο από όσο θα μπορούσε να φαντασθεί κανείς, πήγε εκεί που γράφουν τα σημερινά "ΝΕΑ". Εξ ου και δύσκολα θα επιστρέψουν.

Για κάθε λογαριασμό που θα ανοίγει από δω και πέρα πολλαπλασιάστε επί πέντε, (για να βγάλετε τον τζίρο της εταιρείας, μια και το ποσοστό του γιατρού είναι πάνω κάτω 20%), διαιρέστε δια του τέσσερα, (για να έχετε μια καλή εικόνα της πραγματικής τιμής σε πολιτισμένες χώρες, αφού και οι γάτες στα κεραμίδια ξέρουν ότι το υλικό είναι τουλάχιστον κατά 400% υπερτιμολογημένο) και αφαιρέστε το δεύτερο γινόμενο από το πρώτο για να δείτε τι έχασε το δημόσιο.

Έχουμε και λέμε λοιπόν: 31 Χ 5 = 150 και 150:4=32,5 και 150-32,5=117,5 εκ.

Βάλτε και μια μικρή προσαύξηση 10 έως 20%. Γιατί δεν θα τα έβαζε όλα στην πάντα ο λαμπρός επιστήμων, (αλλά πρώτα και πάνω από όλα άνθρωπος). Όλο και κάποιο παλιόσπιτο, κάποιο μικρό εξοχικό, κανένα φουλ εξτρά με δερμάτινα καθίσματα θα αγόρασε όλο αυτό το διάστημα. Βάλτε λοιπόν την προσαύξηση, στρογγυλοποιείστε προς τα πάνω και διαγράψτε σεμνά και ταπεινά 140 με 150 εκ. € υπέρ του δημοσίου συμφέροντος. Προσθέστε και άλλους δέκα πάνω κάτω ίδιους επιστήμονες και νάτο το πρώτο δισεκατομμύριο. Σαν αυτό που θα περισσέψουμε από τις περικοπές στις συντάξεις στα γεροντάκια, που λέει και ο Πρετεντέρης. Λίγη υπομονή να έχει κανείς και βρίσκει εύκολα και τα υπόλοιπα μέχρι τα 300.

Θα μου πείτε, μεμονωμένο περιστατικό. Βεβαίως. Αφού βγήκε και η συνδικαλιστική εκπροσώπηση της συμπαθούς τάξεως και είπε ότι δεν πρέπει να δυσφημείται ο ιατρικός κόσμος και ότι κάποιοι ελάχιστοι ασυνείδητοι δεν πρέπει να γίνονται αφορμή για να χαρακτηρίζονται άδικα χιλιάδες τίμιοι και συνειδητοί επαγγελματίες που καθημερινά αγωνίζονται στις επάλξεις του ΕΣΥ και μπλα μπλα μπλα μπλα. Συνήθης λευκός θόρυβος. Οι άνθρωποι ξέρουν ότι απευθύνονται σε αδιάφορο και αφελές ακροατήριο. Και τ' αρπάζουν σχεδόν όλοι. Άλλος λιγότερο και άλλος περισσότερο. Πιστεύουν μάλιστα ότι είναι και δικαίωμα τους.

Τώρα θα μου πείτε: Και τι σχέση έχει με όλα αυτά η άνωθεν εικονιζόμενη χρυσή εφεδρεία του έθνους; Αυτός ο σοφός Νέστωρ, που στα τραπέζια έμορφα ομιλεί και που περιμένει την ευλογημένη ώρα που ο αγανακτισμένος λαός θα διώξει τους άτιμους πολιτικούς του κατεστημένου και θα καλέσει τις άφθαρτες δυνάμεις της λογικής και της βαθιάς σύνεσης, για να βγάλουν την πατρίδα από τα τραγικά της αδιέξοδα;

Έχει και παραέχει. Γιατί, ξέρετε, το δημόσιο δεν το ληστεύουν νύχτα Ρουμάνοι κακοποιοί με "τοκάρεφ", μαύρες μάσκες, εργαλεία ριφιφί και παράτολμους σάλτους από ταράτσες και μπαλκόνια. Αντίθετα. Οι καταχραστές του κοινού μας πλούτου φορούν ακριβά κουστούμια και γραβάτες και συνήθως εισπράττουν την λεία τους μέρα μεσημέρι σε καλογραμμένες επιταγές πολλών μηδενικών. Που φέρουν τις στρογγυλές σφραγίδες με το εθνόσημο και κατατίθενται σε νομιμότατους λογαριασμούς εξίσου νόμιμων τραπεζών. Για να γίνει, όμως, αυτό χρειάζονται νόμοι και προεδρικά διατάγματα και υπουργικές αποφάσεις.

Και αν πάμε λιγάκι πίσω, τότε που ο αξιότιμος κύριος της φωτογραφίας έδινε πολιτικές μάχες ζωής και θανάτου με τα πιράνχας του ΕΣΥ, -όπως όλοι τους άλλωστε, ας μην αδικούμε τους προηγούμενους και τους επόμενους, γιατί όλοι υπήρξαν τίμιοι υπηρέτες του δημοσίου συμφέροντος-, θα διαβάσουμε στο ΦΕΚ 256/2-11-2001:

Θαυμαστό και ιδιαίτερα σαφές. Μέσα σε δύο εβδομάδες λοιπόν από την έκδοση της φαινομενικά ασήμαντης αυτής διάταξης, (πρόκειται για την παράγραφο 2 του άρθρου 7 του ν. 2955/2001), και σε χρόνους πρωτόγνωρους για την συνήθως βραδυκίνητη ελληνική μας διοίκηση εκδόθηκαν οι περίφημες υπουργικές αποφάσεις με τις οποίες το σύνολο όλων των ορθοπεδικών, αλλά και πολλών άλλων ιατρικών υλικών μεγάλης αξίας, εντάχθηκαν στην κατηγορία των "μη συγκρίσιμων". Την ίδια στιγμή όλοι οι έλληνες ασθενείς έγιναν ασθενείς με πολλές ιδιαιτερότητες. Και παράλληλα, με τις ίδιες αποφάσεις, καθορίστηκαν και οι τιμές που πρόθυμα θα πλήρωνε το ελληνικό δημόσιο για να αποκτήσει τα πολύτιμα υλικά. Κάθε διαδικασία ανταγωνισμού καταργήθηκε (νομοθετικά) και η αγορά πέρασε ανεξέλεγκτα στα χέρια των γιατρών και των εμπόρων. Μετά η Υπουργεία Παπαδόπουλου έληξε και ο σπάνια υπεύθυνος αυτός πολιτικός πήγε να κάνει αλλού καινούργια χαΐρια.

Σήμερα όλοι τους, πολιτικοί, δημοσιογράφοι και πολίτες (πιο πολύ από όλους οι πολιτικοί όμως) γουρλώνουν τα μάτια από έκπληξη κάθε (πρώτη) φορά που ακούν για τις τριπλάσιες, τετραπλάσιες και πενταπλάσιες τιμές, που πληρώνει το ελληνικό κράτος, σε σχέση με το σύνολο των υπόλοιπων χωρών της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Και κατηγορούν γιατρούς και εμπόρους. Μα οι άνθρωποι αυτοί την δουλειά τους έκαναν. Οι ληστρικές πολλαπλάσιες τιμές δεν έπεσαν από το διάστημα. Καθορίστηκαν με επισημότατες Υπουργικές Αποφάσεις, που δημοσιεύτηκαν μέρα μεσημέρι στην Εφημερίδα της Κυβέρνησης της Ελληνικής Δημοκρατίας.

Αυτά για να μην ξεχνιόμαστε. Με τρεις γραμμούλες πετάχτηκαν μερικές δεκάδες δις. Ιδού λοιπόν πεδίον λαμπρό για τις εξεταστικές επιτροπές του Παπανδρέου. Με στοιχεία, διευθύνσεις και ονόματα.

Η ιστορία, όμως, δεν τελειώνει εδώ. Η Νέα Δημοκρατία, όσο ήταν αντιπολίτευση, πολέμησε με πάθος αυτή τη διάταξη. Σε πολλές επάλξεις. Με τους καλύτερους μαχητές της. Και τι έκανε όταν έγινε Κυβέρνηση; Την κατάργησε αμέσως θα μου πείτε. Είστε αφελείς θα σας απαντήσω εγώ. Διότι όχι μόνο δεν την κατάργησε αλλά με νέους νόμους και νέες Υπουργικές Αποφάσεις την επέκτεινε και σε άλλα αντικείμενα και σε ακόμη περισσότερους φορείς. Μπορεί το 2004 ο συγκεκριμένος Παπαδόπουλος να πέρασε στο ράφι των χρυσών εφεδρειών αλλά η πολιτική μας σκηνή δεν στερείται Παπαδόπουλων. Κάθε κόμμα έχει τους δικούς του. Η ωραία συνέχεια, όμως, στο επόμενο.

Και αν ακούνε αυτοί οι μάγκες με τις εξεταστικές επιτροπές, εδώ είμαστε. Με διευθύνσεις, όπως είπαμε. Και ονόματα.