“Έλληνες, κινδυνεύομεν” έγραφε ελληνική εφημερίδα μετά την υποστολή της σβάστικας από “υπηρέτας αλλοτρίων συμφερόντων”

By stefivos On May 31, 2012

Ακριβώς πριν 71 χρόνια, ημέρα Σάββατο ήτανε, η Αθήνα ξυπνάει από ένα σούσουρο που διαδίδεται στην πόλη σαν πλημμύρα. Κάποιος κατέβασε τη σβάστικα από την Ακρόπολη. Κανείς δεν ξέρει ποιος ή γιατί. Το μόνο σίγουρο ήταν ότι νωρίς το πρωί της 31ης Μαΐου του 1941, ένα μήνα μετά την παράδοση της Αθήνας στους Γερμανούς, η σβάστικα δεν κυματίζει επάνω στον Ιερό Βράχο.

Η γερμανική σημαία είχε ανέβει στο Βράχο για πρώτη φορά στις 27 Απριλίου, από ένα απόσπασμα Γερμανών, αμέσως μετά τις υπογραφές για την παράδοση της πόλης. Ένας αστικός μύθος θέλει τον Κωνσταντίνο Κουκίδη να είναι ο Έλληνας φρουρός της σημαίας, ο οποίος αφού την παραλαμβάνει διπλωμένη από τους Γερμανούς, αποσβολωμένος την ξεδιπλώνει, την τυλίγει επάνω του και πηδάει από το βράχο. Μπορεί το γεγονός να μην είναι πραγματικό, μπορεί το όνομά του να μην υπάρχει σε καμία λίστα του Ε.Σ., αλλά ξέρουμε θετικά ότι μέχρι και η Daily Mail έκανε αναφορά στο συγκεκριμένο συμβάν.
Τέσσερα χρόνια αργότερα, ως δράστες εκείνης της αντικατοχικής πράξης, θα ονομαστούν δύο Έλληνες. Όχι δύο στρατώτες, δύο ειδικοδυναμίτες ή οτιδήποτε άλλο φοβερό και τρομερό, αλλά δύο απλοί φοιτητές που μόνοι τους σχεδίασαν, οργάνωσαν και εκτέλεσαν αυτό το ριψοκίνδυνο, αλλά μεγαλειώδες σχέδιο. Η τιμωρία για μια τέτοια πράξη θα ήταν ο θάνατος, κι όμως, ο Απόστολος Σάντας και ο Μανώλης Γλέζος, μόλις 19 χρονών έφηβοι, αφού είχαν διαβάσει για τον Ιερό Βράχο οτιδήποτε μπορούσαν να βρουν στην Εθνική Βιβλιοθήκη, αποφάσισαν για την ασφαλέστερη διαδρομή που έπρεπε να ακολουθήσουν και τελικά βρέθηκαν επάνω στην Ακρόπολη την ώρα που οι Γερμανοί πραγματοποιούσαν φρουρά στα προπύλαια.
Οι Γερμανοί δεν πήραν είδηση την απουσία της σημαίας τους παρά μόνο το επόμενο πρωινό. Η προσβολή γι’ αυτούς ήταν τόσο μεγάλη που ο Γερμανός Φρούραρχος της Αθήνας διέταξε την εκτέλεση των ανδρών της φρουράς. Δύο 19χρονοι, χωρίς βοήθεια από πουθενά, χωρίς ενισχύσεις σε περίπτωση αποτυχίας, είχαν καταφέρει ένα μεγάλο πλήγμα στο ανυψωμένο γοήτρο των Γερμανών κατακτητών, που θα παρέμεναν στην Αθήνα μέχρι τον Οκτώβρη του 1944.
Επιμύθιο: κι όμως, μόλις 68 χρόνια αργότερα, βρίσκουμε τους εαυτούς μας να νιώθουν την υποχρέωση να εξηγήσουν για ποιο λόγο αυτή η πράξη ήταν μεγαλειώδης, για ποιο λόγο οι ναζιστές προκάλεσαν στη χώρα μας αιώνιες πληγές και για ποιο λόγο οι ψήφοι στους θιασώτες του Χίτλερ είναι το λιγότερο εγκληματικές. Το μόνο βάσιμο συμπέρασμα τελικά είναι ότι η ανθρώπινη φύση θα μας εκπλήσσει πάντα, άλλοτε ευχάριστα άλλοτε δυσάρεστα.