http://esp0ir.wordpress.com/2012/08/28/tristesse/

Von espοir - надежда - Hoffnung - speranza

Η θλιβερότερη είδηση που άκουσα χθες, είχε σχέση με τις βάσεις για τα ΑΕΙ & ΤΕΙ. Συγκεκριμένα, αναφέρομαι στην άνοδο των βάσεων των Αστυνομικών Σχολών.
Τα ΜΜΕ το ερμήνευσαν με τον δικό τους στεγνό τρόπο: οι υποψήφιοι αναζητούν τη σίγουρη επαγγελματική αποκατάσταση κλπ.

Προσωπικά, βλέπω μία εντελώς διαφορετική ερμηνεία: είναι ο καλύτερος καθρέφτης της αποτυχίας της αριστεράς, να εμπνεύσει τους νέους ανθρώπους ότι μπορεί να κάνει κάτι γι’ αυτούς. Δεν έχουν ελπίδες, δεν έχουν υψηλά ιδανικά, δεν έχουν ούτε καν το νεανικό ενθουσιασμό για έναν – ουτοπικά, έστω – καλύτερο κόσμο.

Όχι μόνο αυτό, αλλά κάτι ακόμα χειρότερο: θέλουν να μπουν στο μηχανισμό καταστολής των ονείρων όσων έχουν τέτοιες – ουτοπικές, έστω – ελπίδες και φιλοδοξίες.
Και αυτή η χθεσινή ανακοίνωση [του Υπουργείου Παιδείας] έρχεται ως επιστέγασμα προηγούμενων ειδήσεων περί συνεργασίας των μπάτσων με τη Χρυσή Αυγή, περί ταγμάτων ασφαλείας, περί βασανισμού αλλοδαπών στα κολαστήρια της ΕΛΑΣ κ.ο.κ. Ένας καταιγισμός αντίστοιχων εικόνων, ειδήσεων, βίντεο με τέτοια περιστατικά εισβάλλει σε κάθε σπίτι, είτε μέσω των ΜΜΕ, είτε μέσω του διαδικτύου.
Αυτό θέλουν να κάνουν σήμερα τα 18χρονα; Αυτές είναι οι επιδιώξεις τους; Γι’αυτό ανταγωνίζονται τόσο σκληρά μεταξύ τους που, καταφέρνουν να ανεβάσουν κι άλλο τις ήδη ψηλές βάσεις των Αστυνομικών Σχολών;
Για να βασανίζουν και να μαντρώνουν αλλοδαπούς, κατ’ εντολή των ανωτέρων τους; Για να συλλαμβάνουν εκδιδόμενες γυναίκες των οποίων τη ζωή – καθώς και εκείνη των οικογενειών τους – θα καταστρέψουν δια της διαπόμπευσης; Για να καταπατούν συστηματικά ανθρώπινα δικαιώματα, γραπτούς και άγραφους νόμους;
Ειλικρινά, θλίβομαι.
Όσο δεν μπορούμε να εμπνεύσουμε κάτι όμορφο στη νέα γενιά, έχουμε αποτύχει, παταγωδώς, όλοι μας.
Εάν είχα παιδί που δήλωνε τέτοια σχολή στο μηχανογραφικό του, θα το θεωρούσα νεκρό και θα ζητούσα να μου αφαιρεθεί οποιαδήποτε κηδεμονία. Θα ήταν τόσο πασίδηλη η αποτυχία μου που, θα έπρεπε να απολογηθώ στην κοινωνία.
Δεν ξέρω εάν έχει αλλάξει πια τόσο πολύ ο κόσμος. Στη δική μου γενιά, νομίζω πως θέλαμε να χτίσουμε έναν καλύτερο κόσμο. Ίσως να μην θυμάμαι καλά πια. Ίσως να μην ήταν ούτε έτσι τότε τα πράγματα. Πάντως ποτέ δεν είχα συμμαθητές που να φιλοδοξούσαν να γίνουν μπάτσοι. Μερικούς καμμένους που θέλανε να γίνουν ποδοσφαιριστές είχα, κάτι άλλους που την είχαν ψωνίσει οι γονείς τους και θέλανε να αναλάβουν το γραφείο του μπαμπά κλπ. Μπάτσος, κανένας.
[Ούτε επίδοξες "μοντέλες" είχαμε, τότε δεν ήταν ακόμα της μόδας. Τότε θέλανε ακόμα να γίνουν ηθοποιοί.]
Γι’αυτό λέω: θλίψη, αυτοκριτική και απογοήτευση. Κάτι έχουμε κάτι πολύ λάθος, δεν εξηγείται αλλιώς το χθεσινό αποτέλεσμα.