Το Δουβλίνο II και η Ελλάδα

[..] Λέω προς πάσα κατεύθυνση, ότι τάγματα εφόδου καπηλευόμενα τα εθνικά σύμβολα, δεν πρόκειται να γίνονται ανεκτά. Οτιδήποτε τέτοιο θα συντριβεί.

Νίκος Δένδιας, υπουργός Δημοσίας Τάξης

Γράφει ο  Ερανιστής

Στο «Δουβλίνο II» και στην πολιτική της Ευρωπαϊκής Ενωσης που φρόντισε να ασφαλίσει τα σύνορα των χωρών του Βορρά, αφήνοντας τις χώρες του Νότου και κυρίως την Ελλάδα να αντιμετωπίσουν τα ολοένα αυξανόμενα κύματα μεταναστών, αποδίδει το αμερικανικό περιοδικό New Yorker το μεταναστευτικό πρόβλημα στη χώρας μας.

Μια σφυγμο­μέτρηση της κοινής γνώμης που έγινε την άνοιξη του 1993 έδειχνε ότι το 89% των Ελλήνων τρέφει αντιπάθεια έναντι των Τούρκων, το 76% έναντι των Αλβανών, το 57% έναντι των Εβραίων και το 55% έναντι των Τσιγγάνων. Το 84% των ερωτηθέντων βρίσκουν ότι «πολλοί από τους αλλο­δαπούς που ζουν στην Ελλάδα αποτελούν δημόσιο κίνδυνο» και το 90% εκτιμούν ότι «παίρνουν τις δουλειές των Ελλήνων».Η  έρευνα -να το πούμε, γιατί κυκλοφορούν διάφορες- χρηματοδοτήθηκε από την τότε ΕΟΚ και το Ίδρυμα Λαμπράκη.[2]

Στο «Δουβλίνο II» και στην πολιτική της Ευρωπαϊκής Ενωσης που φρόντισε να ασφαλίσει τα σύνορα των χωρών του Βορρά, αφήνοντας τις χώρες του Νότου και κυρίως την Ελλάδα να αντιμετωπίσουν τα ολοένα αυξανόμενα κύματα μεταναστών, αποδίδει το αμερικανικό περιοδικό New Yorker το μεταναστευτικό πρόβλημα στη χώρας μας.

Οπως σημειώνει ο αρθρογράφος του περιοδικού Στιβ Κολ: «Η ελληνική οικονομική κρίση αντανακλά τη συνενοχή μεταξύ των πεινασμένων για κέρδη βορειοευρωπαίων δανειστών και των απερίσκεπτων δανειοληπτών του Νότου. Ομως το μεταναστευτικό πρόβλημα είναι πιο σκοτεινό. Το ελληνικό κράτος δεν διαθέτει την ικανότητα ή την επιρροή στην Ευρώπη ώστε να διαχειριστούν σωστά τη θέση της Ελλάδας στο “Δουβλίνο II”. Και τι έκανε η Γερμανία για να βοηθήσει; Εχει στείλει αστυνομικούς που αποκαλούνται “σύμβουλοι ταξιδιωτικών εγγράφων” οι οποίοι περιπολούν τα ελληνικά αεροδρόμια και λιμάνια για “ύποπτους ταξιδιώτες”. Η υπόλοιπη Ευρώπη έχει ασφαλίσει τα σύνορά της».[2]

Ο Κολ αναφέρει επίσης ότι η πολιτική αυτή και η αύξηση των μεταναστών στη χώρα μας έχει σαν αποτέλεσμα την άνοδο ακροδεξιών μορφωμάτων όπως η Χρυσή Αυγή.

Αν τα προηγούμενα καταγράφουν κάπως έγκυρα την παραγματικότητα για το 1993, μπορούμε βάσιμα να τεκμηριώσουμε ότι  η ξενοφοβία, η εχθρότητα έναντι των μειονοτή­των, ο ρατσισμός και ο αντισημιτισμός υπήρχαν ήδη στη νεοελληνική κοινωνία και δεν αναδύθηκαν ξαφνικά και εξαιτίας της οικονομικής και πολιτικής κρίσης. Βεβαίως δε σημαίνει ότι όποιος εξέφρασε “αντιπάθεια” για τους αλλοδαπούς είναι ιδεολογικά νέτα σκέτα φασίστας, δείχνει ωστόσο ότι η σχετική ρητορική  στη νεοελληνική κοινωνία προϋπήρχε της Χ.Α. και σε ένα βαθμό αναζωπυρώθηκε.

Ας δούμε τι προβλέπει, μεταξύ άλλων,  ο περίφημος κανονισμός Δουβλίνο II που υπέγραψε η χώρα – επί Κ. Σημίτη- και ισχύει από τις 17.3.2003:

“Ο κανονισμός θέτει την αρχή ότι ένα μόνο κράτος μέλος είναι υπεύθυνο για την εξέταση μιας αίτησης ασύλου. Στόχος είναι η αποφυγή της αποστολής των αιτούντων άσυλο από τη μια χώρα στην άλλη, αλλά επίσης η αποτροπή της κατάχρησης του συστήματος με την υποβολή περισσοτέρων αιτήσεων ασύλου από ένα μόνο άτομο.

Επομένως, ορίζονται αντικειμενικά και ιεραρχημένα κριτήρια, προκειμένου να προσφέρουν τη δυνατότητα προσδιορισμού, για κάθε αιτούντα άσυλο, του κράτους μέλους που είναι υπεύθυνο.” [...]

• Παράνομη είσοδος ή διαμονή σε κράτος μέλος

Εάν ο αιτών διέβη παράνομα τα σύνορα ενός κράτους μέλους, αυτό το κράτος μέλος θα είναι υπεύθυνο να εξετάσει την αίτηση ασύλου. Η ευθύνη αυτή παύει να υφίσταται δώδεκα μήνες μετά την ημερομηνία κατά την οποία έλαβε χώρα η παράνομη διάβαση των συνόρων.

Όταν ο αιτών άσυλο διέμεινε σε κράτος μέλος για μία συνεχή περίοδο τουλάχιστον πέντε μηνών πριν υποβάλει την αίτησή του, το κράτος μέλος αυτό είναι υπεύθυνο για την εξέταση της αίτησης. Εάν ο αιτών άσυλο διέμεινε για διάστημα τουλάχιστον πέντε μηνών σε πλείονα κράτη μέλη, υπεύθυνο για την εξέταση της αίτησης ασύλου είναι το κράτος μέλος της τελευταίας διαμονής.” Κανονισμός «Δουβλίνο II»

Όπως καταλαβαίνουμε οι διατάξεις εγκλωβίζουν ουσιαστικά τους πρόσφυγες και τους μετανάστες στην πρώτη χώρα εισόδου, η οποία λόγω και γεωγραφικής θέσης είναι η Ελλάδα. Οι μετανάστες, παραδόξως πώς, καταφέρνουν να διασχίσουν ολόκληρη σχεδόν την Τουρκία χωρίς προβλήματα: οι γείτονες τούς στέλνουν πεσκέσι.  Το Δουβλίνο ΙΙΙ, σύμφωνα με πληροφορίες θα είναι ακόμα πιο δυσμενές  για την Ελλάδα.

Μια πολιτική στόχευση σοβαρή θα ήταν να καταγγελεθεί άμεσα η συνθήκη, διότι δημιουργεί μείζονα εθνικά και κοινωνικά προβλήματα και να τεθεί επιτακτικά το ζήτημα της ευρωπαικής συνευθύνης.  Βρήκαν και κάνουν, λέει ο λαός, και περιττεύει κάθε άλλη αναφορά στην εγκληματική πολιτική ευθύνη όσων απερίσκεπτα (;) έβαζαν την υπογραφή τους σε κείμενα που καθιστούσαν τη χώρα υποτελή και αποθήκη εξαθλιωμένων ανθρώπων.

  Το πρόβλημα είναι τόσο προφανές και επείγον, ώστε ακόμα και μια χώρα με τη μικρή γεωπολιτική ισχύ της Ελλάδας σήμερα θα μπορούσε να το θέσει με πιθανότητες επιτυχίας στα ευρωπαικά όργανα ή εν πάσει περιπτώσει να το κάνει ζήτημα πρώτης προτεραιότητας. Ατυχώς, η παρούσα τρικομματική κυβέρνηση, όπως και οι προηγούμενες, δε μάς έχουν συνηθίσει σε τέτοιες παλικαριές .

[1]New Yorker: Το «Δουβλίνο ΙΙ» η αιτία για το μεταναστευτικό στην Ελλάδα, Βήμα, 20/09/2012

[2]Σφυγμομέτρηση που χρηματοδοτήθηκε από την ΕΟΚ και το Ίδρυμα Λαμπράκη. Παρατίθεται στο: DIM1TRAS (Elias), «Grèce», στο Extrémismes en Europe, ό.π., σελ. 194. (Σ.τ.σ.) Αναφέρεται από τον PIERE MILZA, στο βιβλίο του Οι μελανοχίτωνες της Ευρώπης – Η ευρωπαϊκή ακροδεξιά από το 1945 μέχρι σήμερα, εκδ. SCRIPTA, μετάφραση Γ