Ο Α­ΛΕ­ΞΗΣ ΤΣΙ­ΠΡΑΣ ΣΤΗΝ ΓΕΡ­ΜΑ­ΝΙΑ

http://epohi.gr

Η πε­ριο­δεία του Αλέ­ξη Τσί­πρα στην Γερ­μα­νία ο­λο­κλη­ρώ­θη­κε χθες στο Αμβούρ­γο σε συ­νέ­δριο που ορ­γά­νω­σε η ε­φη­με­ρί­δα Die Zeit, στο ο­ποίο ή­ταν κε­ντρι­κός ο­μι­λη­τής. Το θέ­μα –ε­ρώ­τη­μα ή­τα­ν: «θα μπο­ρού­σε η Ευ­ρώ­πη και το ευ­ρώ να ε­πι­βιώ­σει χω­ρίς την Ελλά­δα;» Ο ο­μι­λη­τής α­φού α­νέ­πτυ­ξε τους λό­γους που ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ α­πορ­ρί­πτει το μνη­μό­νιο, ε­πέ­μει­νε ι­διαί­τε­ρα στην πα­ρου­σία­ση της πρό­τα­σής του, υ­πο­στη­ρί­ζο­ντας ό­τι εί­ναι  συμ­βα­τή με τα συμ­φέ­ρο­ντα των γερ­μα­νών πο­λι­τών.

Όχι στο δρόμο των εθνικών εγωισμών

Κα­μία χώ­ρα στον ευ­ρω­παϊκό Νό­το δεν εί­ναι α­πό μό­νη της βα­ρέ­λι δί­χως πά­το. Εί­ναι η λι­τό­τη­τα, η ο­ποία, με την ύ­φε­ση που προ­κα­λεί και α­να­κυ­κλώ­νει, α­νοί­γει τον πά­το του βα­ρε­λιού. Και κα­τα­πί­νει τις θυ­σίες των πο­λι­τών. Και α­πο­ζη­τά πε­ρισ­σό­τε­ρα δά­νεια. Αλλά, αυ­τός ο φαύ­λος κύ­κλος πρέ­πει να σπά­σει. Και ο μό­νος τρό­πος για να σπά­σει για την Ελλά­δα, εί­ναι η ά­με­ση α­παλ­λα­γή της α­πό το λε­γό­με­νο Μνη­μό­νιο και η α­ντι­κα­τά­στα­σή του με έ­να σχέ­διο για την α­να­πτυ­ξια­κή και πα­ρα­γω­γι­κή α­να­συ­γκρό­τη­ση της χώ­ρας. Το χρέ­ος της Ελλά­δας δεν εί­ναι βιώ­σι­μο. Και δε πρό­κει­ται να γί­νει βιώ­σι­μο αν δε δη­μιουρ­γη­θούν α­μέ­σως προϋπο­θέ­σεις οι­κο­νο­μι­κής α­νά­καμ­ψης. Αν η α­νά­καμ­ψη δε μειώ­σει το χρέ­ος.Εμείς, λοι­πόν, δεν σας ζη­τά­με πε­ρισ­σό­τε­ρα δα­νει­κά. Για­τί γνω­ρί­ζου­με ό­τι δεν α­ντι­με­τω­πί­ζεις τον υ­περ­δα­νει­σμό με νέο δα­νει­σμό. Εμείς ζη­τά­με να μι­λή­σου­με ε­πι­τέ­λους τη γλώσ­σα της α­λή­θειας και να βρού­με α­πό κοι­νού βιώ­σι­μες λύ­σεις. Το Ελλη­νι­κό πρό­γραμ­μα δε βγαί­νει. Το τρί­το κού­ρε­μα του  ελ­λη­νι­κού χρέ­ους εί­ναι α­να­πό­φευ­κτο, ας μη συ­ζη­τά­με, λοι­πόν, για το αν θα γί­νει το τρί­το κού­ρε­μα. Ας συ­ζη­τή­σου­με ει­λι­κρι­νά για το πως θα α­πο­φύ­γου­με το τέ­ταρ­το. Για αυ­τό ζη­τά­με λύ­ση, α­νά­λο­γη μ’ ε­κεί­νη που συμ­φω­νή­θη­κε για τη Γερ­μα­νία στη Διά­σκε­ψη του Λον­δί­νου, Το 1953. Όπου συμ­με­τεί­χε και η Ελλά­δα. Και ε­κεί η Γερ­μα­νία πέ­τυ­χε τη δια­γρα­φή ση­μα­ντι­κού μέ­ρους της ο­νο­μα­στι­κής α­ξίας του συσ­σω­ρευ­μέ­νου, ι­διω­τι­κού και δια­κρα­τι­κού χρέ­ους της. Μο­ρα­τό­ριουμ στην α­πο­πλη­ρω­μή του κε­φα­λαίου για μια πε­ντα­ε­τία.. Και α­πο­πλη­ρω­μή του υ­πό­λοι­που σε διά­στη­μα τρια­κο­ντα­ε­τίας, με «ρή­τρα α­νά­πτυ­ξης».
Γι’ αυ­τό και προ­τεί­νου­με μια πα­νευ­ρω­παϊκή διά­σκε­ψη για το δη­μό­σιο χρέ­ος των χω­ρών της Ευ­ρώ­πης που θα δώ­σει ο­ρι­στι­κή λύ­ση προο­πτι­κής και βιω­σι­μό­τη­τας για τους λα­ούς της. Το Μνη­μό­νιο εί­ναι το ι­σο­δύ­να­μο της Συν­θή­κης των Βερ­σαλ­λιών ή του με­τα­πο­λε­μι­κού σχε­δίου Μορ­γκε­ντά­ου. Η οι­κο­νο­μι­κή πο­λι­τι­κή που ε­φαρ­μό­ζου­με στην Ελλά­δα εί­ναι η πο­λι­τι­κή του Χού­βερ στις Η­ΠΑ και του κα­γκε­λα­ρίου Μπρύ­νιν­γκ στη Γερ­μα­νία του 1930-33.  Και γνω­ρί­ζε­τε πο­λύ κα­λά, α­πό τη δι­κή σας ε­μπει­ρία, που ο­δη­γούν αυ­τές οι πο­λι­τι­κές.
Θα μου πεί­τε οι Έλλη­νες δεν έ­χε­τε ευ­θύ­νη; Δεν αρ­νού­μα­στε τις τε­ρά­στιες δι­κές μας ευ­θύ­νες για την ελ­λη­νι­κή κα­τά­στα­ση, τις ευ­θύ­νες μιας διε­φθαρ­μέ­νης πο­λι­τι­κής ε­λί­τ, την κα­τά­στα­ση της φο­ρο­δια­φυ­γής και της πο­λύ κα­κής κρα­τι­κής λει­τουρ­γίας στην Ελλά­δα. Αλλά μή­πως εί­ναι μό­νο ελ­λη­νι­κή η ευ­θύ­νη;  Αυ­τή η πο­λι­τι­κή ε­λίτ που κυ­βέρ­νη­σε και κυ­βερ­νά­ει στην Ελλά­δα, δεν υ­πο­στη­ρί­χτη­κε μέ­χρι και σή­με­ρα, με νύ­χια και με δό­ντια, α­πό τις ευ­ρω­παϊκές η­γε­σίες;
Μπο­ρεί, όμως, να ε­πι­βιώ­σει η ΕΕ μιας ελ­λη­νι­κής ε­ξό­δου α­πό το ευ­ρώ; Η α­πά­ντη­σή μου εί­ναι έ­να κα­τη­γο­ρη­μα­τι­κό ό­χι. Και δεν α­να­φέ­ρο­μαι μό­νο στις οι­κο­νο­μι­κές συ­νέ­πειες μιας τέ­τοιας ε­ξέ­λι­ξης, ό­σο στο κο­λοσ­σιαίο πο­λι­τι­κό της μή­νυ­μα.
Μια ελ­λη­νι­κή «α­πο­τυ­χία», μια ρή­ξη Ελλά­δας και Ευ­ρώ­πης θα εί­ναι μια α­πο­τυ­χία της ί­διας της ευ­ρω­παϊκής ι­δέ­ας, θα εί­ναι έ­νας θρίαμ­βος των α­γο­ρών. Οι μεγάλες λαϊκές κινητοποιήσεις στην Ευρώπη και η δυνατότητα μιας μεγάλης πολιτικής ανατροπής στην Ελλάδα, δείχνουν ότι τα πράγματα μπορούν ν’ αλλάξουν. Η διαμόρφωση μιας νέας κοινωνικής και πολιτικής πλειοψηφίας, τόσο σε κάθε κράτος-μέλος ξεχωριστά, όσο και σε ευρωπαϊκό επίπεδο, είναι το επόμενο βήμα προς αυτήν την κατεύθυνση. Θα ενώσει τους λαούς της Ευρώπης και θ’ ανοίξει τον εναλλακτικό δρόμο, της Δημοκρατίας, της αλληλεγγύης και της συνοχής. Όχι της νέας, αποσταθεροποιητικής διαίρεσης ανάμεσα στον πλούσιο Βορρά των πιστωτών και τον φτωχό Νότο των χρεωστών.
Όχι το δρόμο των εθνικών εγωισμών.